Όσκαρ Γκαρθία στο Gazzetta: «Τι να εξηγήσω δηλαδή γι' αυτό που έγινε στην Τούμπα;»

Θα θέλαμε να μας πείτε πώς ξεκίνησε η σχέση σας με το ποδόσφαιρο; Ποια είναι η πιο δυνατή ανάμνηση που έχετε από παιδί;

«Ξεκίνησα να παίζω μπάλα στο σπίτι μου, παρέα με τον μπαμπά μου. Παίζαμε μαζί στο γκαράζ μέχρι τα έξι μου ο πατέρας μου με έγραψε σε μια ομάδα. Εκεί έμεινα μέχρι τα εννέα μου, μετά πήγα στις ακαδημίες της Μπαρτσελόνα. Στην ομάδα έμεινα μέχρι τα 26 μου, έπειτα έπαιξα σε κάποιες άλλες ομάδες. Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής μου πορείας ξεκίνησα την καριέρα μου ως προπονητής στην Κ19 της Μπαρτσελόνα».

Πότε ξεκινήσατε να αντιλαμβάνεστε ότι το ποδόσφαιρο θα γίνει η δουλειά σας;

«Νομίζω γύρω στα 17-18 ξεκίνησα να το καταλαβαίνω, γιατί τότε άρχισα να προπονούμαι με την πρώτη ομάδα της Μπαρτσελόνα. Οπότε τότε συνειδητοποίησα ότι μπορώ να παίξω σε επαγγελματικό επίπεδο».

Πώς ήταν ο Όσκαρ Γκαρθία ως παιδί; Πώς ήσασταν σαν μαθητής... αν δεν ασχολούσασταν με το ποδόσφαιρο τι θα κάνατε;

« Για να είμαι ειλικρινής ο πατέρας μου ήταν αρκετά αυστηρός, γιατί είναι και καθηγητής. Με πίεζε πολύ να διαβάσω, να μπω στο πανεπιστήμιο. Αλλά δεν μπορούσα να κάνω και τα δύο, έτσι αποφάσισα να συνεχίσω με την καριέρα μου στο ποδόσφαιρο».

Ποιοι θεωρείτε ότι σας επηρέασαν περισσότερο στα παιδικά σας χρόνια, είχατε κάποιον παίκτη που θαυμάζατε πολύ;

«Δεν είχα ποτέ κάποιο είδωλο, μου άρεσαν αρκετοί παίκτες. Θαύμαζα τον τρόπο που έπαιζε ο Πλατίνι και ο Τότι. Πάρα πολλοί πραγματικά, αλλά κυρίως αμυντικούς παρακολουθούσα. Αλλά οι παίκτες που προανέφερα, ήταν οι πιο σημαντικοί για μένα, για να βλέπω πώς έπαιζαν».

Είπατε πριν ότι ξεκινήσατε να παίζατε στη Μπαρτσελόνα στα εννέα σας. Τι θυμάστε πιο έντονα από τότε;

«Θυμάμαι τόσα πολλά από τότε. Στην πρώτη σου ομάδα πρέπει να κάνεις σχεδόν τα πάντα μόνος σου, ακόμα και να φτιάχνεις την ντουλάπα σου. Στην Μπαρτσελόνα ήταν ένας άλλος πλανήτης. Ξεκίνησα τότε να μιλάω και Ισπανικά, γιατί μέχρι τότε μιλούσα μόνο Καταλανικά. Πολλά πράγματα άλλαξαν όταν ξεκίνησα εκεί, άλλη κουλτούρα, άλλη φιλοσοφία, άλλοι συμπαίκτες. Κάθε χρόνο υπάρχει κάτι σαν εξέταση. Δεν γνωρίζεις δηλαδή αν θα είσαι του χρόνου στην ομάδα ή όχι. Θα έπρεπε δηλαδή να περιμένεις ένα γράμμα από την ομάδα, αν σε υπολογίζουν τη νέα σεζόν».

Πώς ήταν να βρίσκεστε σε έναν τόσο μεγάλο σύλλογο σε νεαρή ηλικία;

«Όταν ξεκινάς τόσο μικρός, δεν σκέφτεσαι ότι θα φτάσεις στην πρώτη ομάδα. Θες να πας βήμα - βήμα και να απολύσεις το παιχνίδι και τη διαδικασία. Περίπου στα 16-17 ξεκινάς να σκέφτεσαι το μέλλον, ότι σε αυτόν το σύλλογο μπορείς να καθιερωθείς. Εκείνη την εποχή, εγώ προσπαθούσα και να είμαι όσο γίνεται αφοσιωμένος και στο διάβασμα, γιατί όπως είπα ο πατέρας μου ήταν πάρα πολύ αυστηρός».

Πόσο καθοριστική ήταν η παρουσία του Γιόχαν Κρόιφ στην ποδοσφαιρική σας εξέλιξη; Ποια ήταν η σημαντικότερη συμβουλή του που εξακολουθεί να θυμάστε μέχρι σήμερα;

«Ήταν άνθρωπος κλειδί για μένα, υπό τις οδηγίες του έκανα το ντεμπούτο μου στη Μπαρτσελόνα. Ήταν μερικά χρόνια προπονητής μου. Ωστόσο δεν μου έδωσε μόνο συμβουλές για το πώς θα εξελιχθώ ως παίκτης. Όταν ξεκίνησα την καριέρα μου, ως προπονητής μου έδωσε πάρα πολύ συμβουλές. Πάντα αν είχα κάποιο πρόβλημα, μπορούσα να τον πάρω τηλέφωνο. Μπορούσα να βασίζομαι σε αυτόν και στην οικογένειά του. Μια συμβολή που θυμάμαι και έχω κρατήσει είναι, ότι να παίρνω τις δικές μου αποφάσεις. Γιατί στο τέλος της ημέρας, αν είναι να πορευτείς με τις αποφάσεις κάποιου άλλου, τουλάχιστον κάνε τα δικά σου λάθη και όχι λάθη που προέκυψαν από τις επιλογές των άλλων. Γιατί είναι καλύτερο να μετανιώσεις για κάτι που επέλεξες εσύ».

Θυμάστε τι σας είπε πριν το ντεμπούτο με την Μπαρτσελόνα;

«Να μπω μέσα και να απολαύσω το παιχνίδι, να παίξω όπως ήξερα. Γιατί με έβλεπα πόσο προσπαθούσα στην προπόνηση. Με είχε δει επίσης και στην δεύτερη ομάδα, όποτε ήθελε να με κάνει να ηρεμήσω και να παίξω όπως πάντα».

Θεωρείτε ότι ο Κρόιφ ήταν ένας από τους ανθρώπους που άλλαξαν περισσότερο το σύγχρονο ποδόσφαιρο;

«Ναι, 100% μη πω και 200%. Ειδικά στη Μπαρτσελόνα άλλαξε τη φιλοσοφία, άλλαξε πάρα πολλά πράγματα. Από την εποχή του και μετά άλλαξαν πολλά. Άλλαξε όλη η νοοτροπία του παιχνιδιού, ο τρόπος που προπονούνταν η ομάδα, ο τρόπος που έπαιζε γενικότερα. Ειδικά για τη Μπαρτσελόνα, αλλά και γενικά για το ποδόσφαιρο».

Ποιο στοιχείο της φιλοσοφίας του επηρέασε περισσότερο τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεστε το παιχνίδι;

«Πάντα προσπαθούσε να είναι σαν δάσκαλος στις προπονήσεις, ήθελε πάντα οι παίκτες να καταλαβαίνουν τι ακριβώς πρέπει να κάνουν, κάθε στιγμή. Εγώ θεωρώ ότι ήταν ιδιοφυΐα, πάντα πριν τα παιχνίδια μας έλεγε τι περίπου θα γίνει, τι πρέπει να προσέχουμε. Πάντα γινόταν αυτό που έλεγε, πραγματικά ήταν τιμή μου που συνεργαστήκαμε».

Ήσασταν συμπαίκτης με τον Πεπ Γκουαρδιόλα και τον Λουίς Ενρίκε. Φαινόταν από τότε ότι είχαν τις δυνατότητες να εξελιχθούν σε τόσο επιτυχημένους προπονητές;

«Δεν μπορείς ποτέ να προβλέψεις ποιος θα πετύχει, αλλά ήταν εμφανές ότι θα πάνε προς την προπονητική. Ο Γκουαρδιόλα πάντα ήθελε να ξέρει τα πάντα για τις τακτικές. Ο Λουίς είχε τον χαρακτήρα να γίνει προπονητής. Είμαι αλήθεια, πολύ χαρούμενος για αυτούς. Είναι εξαιρετικοί άνθρωποι και ήταν και καλοί συμπαίκτες».

Ποιος από τους δύο βρίσκεται πιο κοντά στη δική σας ποδοσφαιρική φιλοσοφία και γιατί;

«Νομίζω και οι δύο, μου αρέσουν πολύ και έχουν αρκετές ομοιότητες σε πολλά. Θυμίζουν πολύ Μπαρτσελόνα οι ομάδες που χτίζουν. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποιον, γιατί και οι δύο είναι τρομεροί».

Διατηρείτε επαφή μαζί τους;

«Ναι, λίγο περισσότερο με τον Λούις Ενρίκε γιατί οι κόρες μας ασχολούνται και οι δύο με την ιππασία.Όποτε τον βλέπω στους αγώνες και μιλάμε».

Πώς ήταν τα αποδυτήρια της Μπαρτσελόνα εκείνης της εποχής; Ποιοι παίκτες ξεχώριζαν για την προσωπικότητα και την επιρροή τους στην ομάδα;

«Στην αρχή είχαμε μόνο πέντε ξένους, λόγω του νόμου Μπόσμαν. Όμως στη συνέχεια ήρθαν και άλλοι. Τα αποδυτήρια ήταν φανταστικά, γιατί αυτοί οι ξένοι ενσωματώθηκαν πολύ γρήγορα και έγιναν σαν να ήταν Καταλανοί ή Ισπανοί».

Υπάρχει κάποια ιστορία που θυμάστε μέχρι σήμερα;

«Θυμάμαι πάρα πολύ πράγματα από τον καιρό μου εκεί. Γιατί όταν παίζεις δίπλα στο Ρονάλντο, τον Ρομάριο, τον Κούμαν και τον Λαουντρούπ, είναι φανταστικό. Μια ιστορία που θυμάμαι είναι ότι στην πρώτη προπόνηση του Ρονάλντο ένας συμπαίκτης μου είπε ότι είμαι καλύτερος. Αλλά την επόμενη μέρα κατάλαβα ότι αυτό δεν ισχύει».

Όταν ήσασταν ακόμη ποδοσφαιριστής, σκεφτόσασταν ότι θα γινόσασταν προπονητής;

«Μπορώ να σου πω ότι για την τελευταία σεζόν της καριέρας μου, άρχισα να βλέπω τα παιχνίδια με διαφορετική οπτική».

Ήταν δύσκολο να σκοτώσετε τον παίκτη μέσα σας;

«Όχι, γιατί την τελευταία μου σεζόν ως παίκτης, τραυματίστηκα τέσσερις αγωνιστικές πριν το τέλος και σκεφτόμουν αν θα αποσυρθώ ή όχι. Αυτός ήταν και ο βασικός λόγος, γιατί χρειαζόμουν αρκετό καιρό ώστε να επανέλθω. Για αυτό αποφάσισα να κρεμάσω παπούτσια μου. Δεν ήταν δύσκολη απόφαση εν τέλει».

Η εμπειρία σας στη Σάλτσμπουργκ αποτέλεσε σημαντικό σταθμό στην καριέρα σας. Τι κρατάτε από εκείνη την περίοδο και πόσο σας βοήθησε να διαμορφώσετε την προπονητική σας ταυτότητα;

«Έμαθα πολλά πράγματα, όσο ήμουν προπονητής εκεί. Έμαθα πολλά για την αμυντική προσέγγισή του παιχνιδιού. Γιατί στη Μπαρτσελόνα ήμασταν κυριαρχική και δεν χρειαζόταν να αμυνόμαστε πολύ. Όποτε έμαθα πολλά για αυτόν τον τομέα. Έμαθα και για το gegenpressing, την αντεπίθεση, το πώς να κλέβω τη μπάλα με το που την χάνουν. Ακόμη πώς να πρεσάρουν και γενικότερα έμαθα αρκετά κάνοντας προπόνηση σε καλούς και νεαρούς παίκτες τότε. Που είμαι περήφανος για αυτά που κατάφεραν».

Έχετε εργαστεί σε διαφορετικές χώρες και ποδοσφαιρικές κουλτούρες. Ποιο πρωτάθλημα σάς δυσκόλεψε περισσότερο και ποιο σας βοήθησε να εξελιχθείτε περισσότερο ως προπονητής;

« Νομίζω ότι σε όλες τις χώρες. Τώρα είμαι στην Πολωνία, συνεχίζω να μαθαίνω και πάντα είμαι ανοιχτός στο να μαθαίνω πράγματα. Δεν νομίζω ότι τα ξέρω όλα ή ότι θα έρθει μια μέρα που δεν θα μάθω κάτι. Είμαι ανοιχτόμυαλος, προσπαθώ να παίρνω πράγματα από τον καθένα και από την κάθε χώρα που εργάζομαι».

Τον Ιανουάριο του 2018 δεχθήκατε την πρόταση του Ολυμπιακού. Τι ήταν αυτό που σας έπεισε να αναλάβετε την ομάδα και ποιες ήταν οι πρώτες σκέψεις σας όταν σας έγινε η πρόταση;

«Είναι μια από τις μεγαλύτερες ομάδες στην Ευρώπη ο Ολυμπιακός, οπότε δεν μπορούσα να αρνηθώ την πρόταση. Η οποία ήταν για έξι μήνες, γιατί και εγώ ο ίδιος ήθελα να περιμένω μέχρι το τέλος της σεζόν για να δω πως θα πήγαιναν τα πράγματα. Ήταν μια δύσκολη περίοδος για τον Ολυμπιακό. Νομίζω ήμουν ο τρίτος προπονητής μέσα στη σεζόν, όποτε δύσκολος καιρός για το κλαμπ. Αλλά είμαι πολύ περήφανος και χαρούμενος που δούλεψα για τον Ολυμπιακό, γιατί γνώρισα φανταστικούς ανθρώπους. Άτομα που δουλεύουν ακόμα στην ομάδα. Οπότε ήταν μια φανταστική εμπειρία για μένα».

Πριν έρθετε στην Ελλάδα, είχατε μιλήσει με τον Ερνέστο Βαλβέρδε, ο οποίος είχε εργαστεί δύο φορές στον Ολυμπιακό. Τι σας είπε για τον σύλλογο και ποιες συμβουλές του αποδείχθηκαν χρήσιμες στην πράξη; Ποια είναι η γνώμη σας για τον Βαλβέρδε ως προπονητή;

«Ναι μίλησα μαζί του, και είχε μόνο να μου πει καλά λόγια. Για τον σύλλογο, για τον πρόεδρο τις εγκαταστάσεις και τους φιλάθλους. Δεν χρειάστηκε να πειστώ για να έρθω στον Ολυμπιακό. Αλλά αν είχα έστω και μια αμφιβολία, εκείνος μου είπε μην ανησυχείς πρέπει να πας».

Ποια είναι η γνώμη σας για τον Βαλβέρδε σαν προπονητή;

«Πρέπει να δεις το βιογραφικό του, είναι φανταστικός. Έχει προπονήσει τη Μπαρτσελόνα, τον Ολυμπιακό, την Αθλέτικ Μπιλμπάο, τρεις από τις μεγαλύτερες ομάδες στην Ευρώπη, με πολύ καλά αποτελέσματα. Οπότε είναι ένας φανταστικός προπονητής. Ωστόσο το πιο σημαντικό είναι ότι είναι ένας τρομερός άνθρωπος».

Ποια ήταν η πρώτη σας εικόνα από τον Ολυμπιακό, το ελληνικό ποδόσφαιρο και το περιβάλλον γύρω από την ομάδα; Τι σας έκανε μεγαλύτερη εντύπωση όταν βρεθήκατε για πρώτη φορά στο γήπεδο και ήρθατε σε επαφή με τον κόσμο;

«Ήξερα ότι οι οπαδοί είναι αρκετά παθιασμένοι, οι ατμόσφαιρα στο γήπεδο ήταν τρομερή. Δύσκολη για κάθε αντίπαλο. Αλλά δεν μπόρεσα να το απολαύσω όσο θα ήθελα. Γιατί ήταν μια αρκετά δύσκολη περίοδος για την ομάδα. Βέβαια ο σύλλογος είναι φανταστικός, με πάρα πολλούς οπαδούς σε ολόκληρη την Ελλάδα. Ήταν μια πολύ ωραία εμπειρία για εμένα».

Πώς νιώσατε την πρώτη φορά που μπήκατε στο «Γ. Καραϊσκάκης»;

«Νομίζω με αυτούς τους φιλάθλους είναι δύσκολο να χάσεις, σε βοηθούν πολύ μέχρι το τέλος. Πρέπει να τα δίνεις όλα και μαζί τους είναι λες και παίζεις με 12 παίκτες».

Ποια ήταν τα βασικά προβλήματα που έπρεπε να αντιμετωπίσεις;

«Όταν αναλαμβάνεις μια ομάδα, πρέπει να διαχειριστείς πολλά προβλήματα. Καταρχάς, δεν μπορούσα να δημιουργήσω τη δική μου ομάδα, οπότε έπρεπε να προσαρμοστώ στο υπάρχον ρόστερ. Απέμεναν μόνο λίγοι μήνες μέχρι το τέλος της σεζόν, επομένως έπρεπε να κινηθούμε γρήγορα και να βρούμε έναν τρόπο να πετύχουμε καλά αποτελέσματα».

Πιστεύεις ότι δεν είχες αρκετό χρόνο;

«Σίγουρα. Τα συμβόλαια αρκετών παικτών έληγαν μέσα σε λίγους μήνες, η φυσική τους κατάσταση δεν ήταν καλή και πολλοί ποδοσφαιριστές βρίσκονταν κοντά στο τέλος της καριέρας τους. Έπρεπε να γίνουν ανανεώσεις στο ρόστερ, αλλά αυτό δεν ήταν εφικτό. Η καλοκαιρινή μεταγραφική περίοδος απείχε ακόμη πολύ. Ως προπονητής, θα χρειαζόμουν μια κανονική προετοιμασία, ώστε να προετοιμάσω καλύτερα τους παίκτες και να βοηθήσω την ομάδα να παρουσιάσει καλύτερες εμφανίσεις».

Ποια ήταν η κατάσταση στα αποδυτήρια; Αντιμετώπισες δυσκολίες;

«Δεν ήταν τόσο δύσκολα τα πράγματα, γιατί οι παίκτες ήταν έξυπνοι και καταλάβαιναν ότι για την κατάσταση δεν έφταιγαν μόνο τα λάθη του προπονητή, αλλά είχαν και οι ίδιοι τις δικές τους ευθύνες».

Ποιος παίκτης ξεχώρισε στα μάτια σου;

«Γνώρισα όλους τους παίκτες, αλλά όταν προπονείς ποδοσφαιριστές όπως ο Φορτούνης, είναι κάτι ξεχωριστό. Είναι ένας διαφορετικός τύπος ποδοσφαιριστή. Υπήρχαν και άλλοι παίκτες με εξαιρετική ποιότητα, αλλά ο Φορτούνης με εντυπωσίασε. Γνώριζα ότι είχε ποιότητα, όμως είναι διαφορετικό να τον προπονείς ο ίδιος».

Ποιος παίκτης είχε τις προϋποθέσεις να πετύχει ακόμη περισσότερα;

«Όπως είπα, προς το τέλος της σεζόν, τα συμβόλαια αρκετών παικτών θα έληγαν και θα έμεναν ελεύθεροι. Την επόμενη σεζόν, το ρόστερ άλλαξε σημαντικά, καθώς ήρθαν πολλοί νέοι παίκτες. Σίγουρα υπήρχαν ποδοσφαιριστές με προοπτικές, αλλά δεν μπορούσα να δουλέψω μαζί τους για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, επειδή ανέλαβα τον σύλλογο τον Ιανουάριο».

Πες μας τι συνέβη στην Τούμπα. Τι θυμάσαι από εκείνη την ημέρα;

«Όταν συμβαίνουν πράγματα που δεν μπορείς να ελέγξεις, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Εκείνη την ημέρα δεν μπορούσα να ελέγξω τα πάντα ούτε να αποφασίσω αν ο αγώνας θα μπορούσε να διεξαχθεί. Είχαμε προετοιμαστεί για να παίξουμε, αλλά στη συνέχεια συνέβη αυτό και ήταν μια δυσάρεστη εμπειρία. Αυτή είναι η δική μου οπτική, αν και αφορά περισσότερο άλλους ανθρώπους που εμπλέκονται άμεσα».

Υπήρξαν κάποια σχόλια σχετικά με τη στιγμή που τραυματίστηκες, γεγονός που οδήγησε στην κατακύρωση της νίκης με 3-0 υπέρ του Ολυμπιακού.

«Δεν με ενδιαφέρουν. Δεν χρειάζεται να εξηγήσω τίποτα για κάτι το οποίο είδαν όλοι. Δεν καταλαβαίνω ελληνικά, αλλά πολλοί μου έλεγαν διάφορα πράγματα. Τι μπορούσα, όμως, να κάνω; Δεν μπορούσε να γίνει τίποτα διαφορετικό, οπότε απλώς προχωράμε παρακάτω.

Πώς μπορείς να κάνεις κάτι όταν κάποιος σου πετάει ένα αντικείμενο; Στη συνέχεια, προσπάθησα να κάνω τη δουλειά μου, να προπονήσω την ομάδα και να δώσω τον καλύτερό μου εαυτό. Αυτό είναι όλο».

Μετανιώνεις για κάτι από την περίοδό σου στον Ολυμπιακό;

«Δεν έχω τίποτα για το οποίο να μετανιώνω».

Θα επέστρεφες στον Ολυμπιακό;

«Αν ήμουν διαθέσιμος, γιατί όχι;»

Πώς έφτασε στο τέλος της η συνεργασία σου με τον σύλλογο;

«Απέμενε ένας μήνας και το συμβόλαιό μου έληγε. Ο σύλλογος μού είπε ότι για τη νέα σεζόν θα ερχόταν άλλος προπονητής, οπότε ήταν η κατάλληλη στιγμή και για τις δύο πλευρές».

Θα προπονούσες κάποια άλλη ελληνική ομάδα;

«Όταν έχεις προπονήσει τον Ολυμπιακό, είναι δύσκολο να επιστρέψεις και να αναλάβεις έναν άλλο σύλλογο».

Πώς προέκυψε η μετακίνησή σου στον Άγιαξ;

«Δεν είχα ομάδα και ο Τζόρντι Κρόιφ με κάλεσε για να βοηθήσω τη δεύτερη ομάδα και να προετοιμάσω τους παίκτες για την πρώτη. Τα αποτελέσματα της πρώτης ομάδας δεν ήταν καλά, οπότε με προώθησαν σε αυτή τη θέση. Ήταν μια απίστευτη ευκαιρία για εμένα».

Ποια είναι η άποψή σου για τον Τζόρντι Κρόιφ;

«Ξεκινήσαμε μαζί τότε στη δεύτερη ομάδα και στη συνέχεια ανεβήκαμε στην πρώτη. Χρόνια αργότερα, με προσέλαβε ως προπονητή στη Μακάμπι Τελ Αβίβ, όπου ήταν αθλητικός διευθυντής. Πάντα με εμπιστευόταν ως επαγγελματία και έχουμε επίσης προσωπική σχέση».

Πιστεύεις ότι η μετακίνησή σου στην Πογκόν ήταν η σωστή απόφαση;

«Ναι, το πιστεύω. Υπάρχουν νεαροί παίκτες που μπορούν να εξελιχθούν, οι εγκαταστάσεις είναι εξαιρετικές, ο ιδιοκτήτης είναι υπέροχος και ο σύλλογος μάς παρέχει όλα όσα χρειαζόμαστε. Ήταν η σωστή απόφαση».

Ποια είναι η άποψή σου για τον πρόεδρο της Πογκόν, ο οποίος είχε επίσης εμπλοκή στο ελληνικό ποδόσφαιρο;

«Ναι, έχουμε μιλήσει μερικές φορές. Αγαπά την Ελλάδα και το ελληνικό ποδόσφαιρο, έχει κάποιες επιχειρήσεις εκεί και έχει μιλήσει με πολύ καλά λόγια για την Ελλάδα. Προσπαθεί καθημερινά να κάνει τον σύλλογο καλύτερο. Θέλει να τον αναπτύξει και να τον μεγαλώσει, βρίσκεται κοντά στους παίκτες και ξέρει πώς να τους παρακινεί».

Έχεις ξεκινήσει εξαιρετικά τη σεζόν…

«Αυτή την περίοδο έχουμε ένα πολύ καλό σερί αποτελεσμάτων. Θέλουμε να το διατηρήσουμε όσο το δυνατόν περισσότερο και είμαστε πάντα συγκεντρωμένοι στον επόμενο αγώνα».

Ποια είναι η άποψή σου για τους δύο Έλληνες παίκτες της ομάδας, τον Κεραμίτση και τον Μπότη;

«Αν δουλεύει σκληρά και θέλει να συνεχίσει να μαθαίνει, όπως κάνει τώρα, είμαι βέβαιος ότι θα κάνει το επόμενο βήμα στην καριέρα του. Μου αρέσει η νοοτροπία των Ελλήνων ποδοσφαιριστών. Είναι μαχητές, τους αρέσει να αμύνονται, οι αμυντικοί τους είναι καλοί με την μπάλα, είναι δυναμικοί και είμαστε ευχαριστημένοι μαζί τους.

Ο Μπότης είχε τραυματιστεί και πέρασε μια δύσκολη περίοδο, αλλά τώρα είναι έτοιμος. Βήμα βήμα, θα φτάσει στο καλύτερο δυνατό επίπεδό του».

Έχεις δεχθεί έντονη κριτική στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Θεωρείς γενικά ότι τα social media είναι τοξικά;

«Για να είμαι ειλικρινής, δεν παρακολουθώ ιδιαίτερα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Το αν γίνονται τοξικά εξαρτάται από το πώς τα βλέπεις και πώς τα χρησιμοποιείς. Για εμένα δεν αποτελούν πρόβλημα. Έτσι είναι η ζωή».

Ποια στιγμή στην καριέρα σου σε έκανε να αλλάξεις την οπτική σου για τη ζωή;

«Όταν έχασα την κόρη μου. Ήταν μια δύσκολη στιγμή και πρέπει να προχωρήσω μπροστά, αλλά αυτό το γεγονός άλλαξε ορισμένα πράγματα».

Σε βοήθησε το ποδόσφαιρο να το ξεπεράσεις;

«Σίγουρα, γιατί είναι κάτι που πραγματικά απολαμβάνω και αγαπώ. Η κόρη μου γνώριζε πόσο πολύ αγαπούσα το ποδόσφαιρο και θα ήθελε να συνεχίσω να ασχολούμαι με αυτό».

Τι αλλαγές έφερε αυτό το γεγονός μέσα σου;

«Αυτό που έχει αλλάξει είναι ότι παλαιότερα έλεγα πως ένας αγώνας ήταν ζήτημα ζωής και θανάτου. Τώρα, όμως, η οπτική μου έχει αλλάξει και λέω ότι το ποδόσφαιρο είναι σημαντικό, αλλά η ζωή είναι το σημαντικότερο πράγμα».

Τι θα έλεγες στον νεότερο εαυτό σου;

«Είναι δύσκολο να απαντήσω. Έκανα αρκετά λάθη στο παρελθόν, αλλά αυτά με βοήθησαν να γίνω ο άνθρωπος που είμαι σήμερα. Όταν είσαι νέος, αναρωτιέσαι γιατί πρέπει να περνάς τόσο δύσκολες στιγμές. Όμως, τώρα συνειδητοποιείς ότι σε βοήθησαν να προχωρήσεις μπροστά και διαμόρφωσαν τον άνθρωπο που έχεις γίνει».

Αν έγραφες ένα βιβλίο για τη ζωή σου, ποιον τίτλο θα του έδινες;

«Προσπαθώντας να γίνομαι καλύτερος».