Παναθηναϊκός: Και στο τέλος μιλάει ο Σλούκας!

• Πήρε τον πρώτο λόγο και τα πάντα είναι στο χέρι του
• Πήρε μέχρι και... clutch τζάμπολ
• Η τριάδα της διαφοράς και ο Πλάις

Πριν αναφερθώ για το παιχνίδι του Παναθηναϊκού AKTOR στο «Astroballe» της Λυών θα ήθελα να ξεκινήσω από το ιστορικό γεγονός της 28ης Φεβρουαρίου. Ξέρετε, για εμένα που βρισκόμουν εκτός Ελλάδας προκειμένου να καλύψω την αναμέτρηση των «πρασίνων» για την 27η αγωνιστική της Euroleague, ήταν δύσκολο να αντιληφθώ τα όσα συνέβαιναν στην Ελλάδα. Όλο το πρωί, με το κινητό στο χέρι, παρακολουθούσαμε από τη Λυών όλα όσα διαδραματίζονταν στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη και σε ολόκληρη τη χώρα.

Τη πρωτοφανής μαζική συγκέντρωση εκατομμυρίων Ελλήνων οι οποίοι ζητούσαν και θα συνεχίσουν να ζητάνε απονομή δικαιοσύνης για τις 57 ψυχές που χάθηκαν τόσο άδοξα και τόσο άδικα στα Τέμπη πριν από δύο χρόνια. Πόσο πολύ θα ήθελα να ήμουν και εγώ εκεί. Και όχι μόνο εγώ αλλά όλα τα μέλη της αποστολής. Άλλωστε ήταν και το κεντρικό θέμα της συζήτησης. Ποιο μπάσκετ; Ποια Euroleague; Ποια Βιλερμπάν όταν υπήρχε η μεγαλύτερη συγκέντρωση ανθρώπων που έχει καταγραφεί ποτέ στην χώρα;

Ο Κώστας Σλούκας μπορεί να ήταν και πάλι εκείνος που καθάρισε τη μπουγάδα σε ένα ματς το οποίο φάνηκε να στραβώνει για την ομάδα του, αλλά μετά το τέλος του αγώνα, δεν είχε καμία διάθεση να μιλήσει για μπάσκετ. Το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν να πει και να μιλήσει μέσα από την καρδιά του ήταν για το συλλαλητήριο. Να πει στη flash interview της Euroleague όλα αυτά που έλεγαν όλοι: «Είμαι περήφανος που είμαι Έλληνας. Γιατί σήμερα στην Ελλάδα δεν νοιάζεται κανείς για το μπάσκετ. Είμαι πολύ περήφανος που είμαι Έλληνας γιατί σήμερα 5-6 εκατομμύρια Έλληνες βγήκαν στους δρόμους. Σήμερα είναι ξεχωριστή μέρα για εμάς γιατί συμπληρώνονται δύο χρόνια από το θλιβερό σιδηροδρομικό δυστύχημα. Όλοι οι Έλληνες ήμαστε στο πλευρό των οικογενειών των θυμάτων των Τεμπών. Είμαι πολύ περήφανος σήμερα».

Ήταν ένα ηχηρό μήνυμα. Όλοι μαζί ενωμένοι μπορούμε να κάνουμε τα πάντα. Ανεξαρτήτως ομάδας, κόμματος, θρησκευτικής και πολιτικής πεποίθησης. Ακόμα και στη Λυών υπήρχαν πανό και πλακάτ για τα Τέμπη. Και πώς να μην υπήρχαν...

Από εκεί και πέρα ωστόσο οι «πράσινοι» είχαν ταξιδέψει στην νοτιοανατολική Γαλλία έχοντας να κάνουν τη δική τους δουλειά. Έχοντας έναν και μοναδικό στόχο. Την επιστροφή στις εκτός έδρας νίκες ύστερα από δύο «γεμάτους» μήνες προκειμένου να διατηρηθούν σε τροχιά τετράδα και πλεονεκτήματος έδρας στα playoffs.

Πήρε τον πρώτο λόγο και τα πάντα είναι στο χέρι του

Με έναν κόμπο στο στομάχι και με το μυαλό στην Ελλάδα και στις οικογένειες των 57 θυμάτων, έπρεπε να μπει στο παρκέ για να βγάλει εις πέρας την αποστολή. Την έβγαλε. Πώς την έβγαλε; Αυτό είναι μια άλλη... ιστορία. Θα μπορούσε να ήταν πικρή ιστορία. Ευτυχώς δεν έγινε. Δεν ήθελε πολύ. Λίγο έλειψε ο Παναθηναϊκός να βάλει τα χέρια του και να βγάλει τα μάτια του όπως ανέφερα χαρακτηριστικά και στο recap του αγώνα.

Για να πω την πάσα μου αλήθεια δεν ξέρω εάν και εφόσον έφταιγε η «αποχή» της μίας εβδομάδας λόγω των «παραθύρων» των Εθνικών ομάδων. Σε μια κουβέντα που έκανα με τον Κέντρικ Ναν μετά το τέλος του αγώνα, μου είπε αυτό ακριβώς το πράγμα. Ότι η χαλάρωση που ακολούθησε μετά την κατάκτηση του Κυπέλλου, σαν να έβγαλε λίγο από τα νερά τους, τους παίκτες. Στην τελική είναι και λογικό να συμβεί έτσι;

Τη μία να παίζουν στα «κόκκινα» για μια εβδομάδα και να αντιμετωπίζουν τον Ολυμπιακό σ' έναν τελικό Κυπέλλου κατακτώντας το τρόπαιο και την άλλη να «αδειάζουν» όλοι οι παίκτες προσπαθώντας στη συνέχεια να επιστρέψουν σε φουλ αγωνιστικούς ρυθμούς, δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο. Οπότε ο Παναθηναϊκός κρατάει τη νίκη. Αυτή είναι που θα μετρήσει στο τέλος όσον αφορά τον απολογισμό της regular season και όχι εάν έπαιξε ή δεν έπαιξε καλά.

Θυμάστε τι είχα γράψει την παραμονή του αγώνα; Ότι ο Παναθηναϊκός δεν έπρεπε να πέσει στην «αόρατη παγίδα» της διακοπής. Όπως έπεσε ο Ερυθρός Αστέρας χάνοντας εντός έδρας από την Ζάλγκιρις, όπως έπεσε η Μονακό γνωρίζοντας την ήττα στο Μιλάνο, όπως έπεσε και η Φενέρμπαχτσε που ηττήθηκε με κάτω τα χέρια από την Μακάμπι. Και θα ήταν κρίμα να πέταγε στα σκουπίδια τα «δώρα» που του είχαν κάνει την παραμονή του αγώνα. Ευτυχώς δεν το έκανε και πλέον μπορεί να «πατήσει» καλύτερα ενόψει των επτά τελευταίων αγωνιστικών της κανονικής περιόδου.

Ήδη βρίσκεται σε +1 νίκες απέναντι σε Μονακό, Ερυθρό Αστέρα και Μπάγερν Μονάχου, όπως επίσης και σε Παρί έχοντας ωστόσο η γαλλική ομάδα ένα ματς λιγότερο. Και για ποιον λόγο πρέπει να αισιοδοξεί ο Παναθηναϊκός και να έχει βάσιμες ελπίδες για το αβαντάζ; Απλούστατα έχει να αντιμετωπίσει αυτές τις ομάδες! Την Παρί και τον Ερυθρό Αστέρα στο ΟΑΚΑ και τη Μονακό στο Πριγκιπάτο. Οπότε λίγο-πολύ εξαρτάται από τις δικές του δυνατότητες. Συν το γεγονός ότι έχει 2-0 νίκες απέναντι στην Μπάγερν.

Γι' αυτό και λέω ότι όσο δύσκολα και αν ήρθε τελικά αυτή η νίκη στο «Astroballe» άλλο τόσο πολύτιμη μπορεί να αποδειχθεί στο τέλος.

Πήρε μέχρι και... clutch τζάμπολ

Πραγματικά δεν ξέρω, αλλά πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος να... βαλσαμωθεί ο Σλούκας. Φροντίζει και κάνει την διαφορά κάθε φορά που βρίσκεται στο παρκέ. Και ειδικά στις crunch times των αγώνων. Εδώ που τα λέμε είχαμε δει τα πάντα από τον αρχηγό του Παναθηναϊκού όταν η μπάλα «καίει». Να παίρνει τις σωστές αποφάσεις. Να δίνει τις σωστές πάσες. Να παίρνει τα σωστά σουτ. Αυτό που δεν είχαμε δει είναι να παίρνει και... clutch τζάμπολ. Ε, μέχρι και αυτό έκανε ο αθεόφοβος! Στο πιο κρίσιμο σημείο του αγώνα. Στο σημείο που ουσιαστικά «κλείδωσε» τη νίκη για τον Παναθηναϊκό καθώς ακολούθησαν δύο βολές του Ναν για το μαξιλαράκι του +4 στα 45 δευτερόλεπτα πριν από το τέλος.

Μπορεί ο Παναθηναϊκός να έχει τον φοβερό και τρομερό Κέντρικ Ναν, μπορεί ο Χουάντσο να παίζει μερικές φορές για... τρεις και για τέσσερις παίκτες, μπορεί ο Μήτογλου να ανεβάζει στροφές, μπορεί ο Όσμαν να αποτελεί «λίρα εκατό», μπορεί ο Γκραντ να αποτελεί τον «glue guy» αλλά No Sloukas, No Party. Η ηγετική του παρουσία δεν μπορεί να εξισωθεί με τίποτα. Γιατί δεν έχει να κάνει μόνο με το καθαρά αγωνιστικό κομμάτι και τις ικανότητές του αλλά κυρίως με το πνευματικό. Κάτι που έχουν λίγοι. Απειροελάχιστοι παίκτες σε ολόκληρη την Euroleague.

Από την στιγμή που ο Παναθηναϊκός την... γλίτωσε και δεν έπεσε θύμα έκπληξης, κάνεις δεν θα θυμάται στο τέλος της σεζόν τι έγινε το βράδυ της 28ης Φεβρουαρίου στη Λυών. Μόνο ότι ο Παναθηναϊκός κέρδισε. Παίζοντας καλό μπάσκετ για τρία δεκάλεπτα. Βέβαια στην τελευταία περίοδο τα έκανε λίγο μαντάρα έχοντας χάσει οι παίκτες την συγκέντρωσή τους αλλά τέλος καλό, όλα καλά.

Η τριάδα της διαφοράς και ο Πλάις

Είναι από τα ματς τα οποία τελειώνουν και αυτομάτως πας παρακάτω. Χωρίς να χρειαστούν αναλύσεις επί αναλύσεων. Αν και θέλω να κρατήσω τρία ακόμα πραγματάκια από το ματς. Για την ακρίβεια τρεις εμφανίσεις.

1. Τον Χουάντσο Ερνανγκόμεθ. Ήταν και πάλι παντού. Έβγαλε ενέργεια. Πήρε ριμπάουντ. Διεκδικούσε μπάλες. Κυνήγησε τα hustle plays. Άλλη μια εξαιρετική εμφάνιση από τον Ισπανό ο οποίος εξελίσσεται στον πιο πολύτιμο (συνολικά) παίκτη του Παναθηναϊκού.

2. Τον Ντίνο Μήτογλου. Πολύ ευχάριστα τα νέα για τον Έλληνα διεθνή φόργουορντ/σέντερ. Συνέχισε από εκεί που είχε σταματήσει στο Κύπελλο προσθέτοντας μια ακόμα πολύ καλή εμφάνιση στο ενεργητικό του. Και αν συνεχίσει την ανοδική του πορεία, τότε θα μιλάμε για μια εσωτερική μεταγραφή του Παναθηναϊκού.

3. Τον Λορέντζο Μπράουν. Αυτός και αν είχε ανάγκη ένα καλό ματς. Και τηρουμένων των αναλογιών και συγκριτικά με τα όσα είχε δείξει τις τελευταίες εβδομάδες ήταν μεγάλο κέρδος η παρουσία του στο Astroballe. Είχε ένα γεμάτο ματς με 8 πόντους, 6 ριμπάουντ, 5 ασίστ και 2 κλεψίματα σε 23 λεπτά συμμετοχής. Τι άλλο θα μπορούσε ο Αταμάν να ζητήσει από τον Αμερικανό; Απλά να συνεχίσει να παίζει έτσι!

Κλείνοντας να πω και δύο λόγια για το ντεμπούτο του Τίμπορ Πλάις. Μπορεί να μην του μπήκαν τα σουτ , μπορεί να ήταν ενδεχομένως και τρακαρισμένος, μπορεί να φάνηκε εκτός κλίματος από τη στιγμή που είχε κάνει όλες και όλες δύο προπονήσεις με τον Παναθηναϊκό αλλά κανείς δεν αμφισβητεί ότι δεν θα βοηθήσει τον Παναθηναϊκό. Και θα το κάνει. Όπως το έκανε όσο έπρεπε βάσει του χρονικού διαστήματος που βρίσκεται στην ομάδα. Κρατήστε το αυτό....

Α! Και για να μην ξεχάσω. Για άλλη μία φορά το AKTINA TRAVEL GROUP οργάνωσε 1 αψεγάδιαστο ταξίδι το οποίο άφησε ικανοποιημένους τους πάντες. Από την ομάδα έως και τους φιλάθλους που συνόδεψαν την αποστολή στη Λυών. Βαγγέλη Ρήγα έκανες και πάλι το θαύμα σου.