Το Μονακό, το Μόναχο και ο αληθινός MVP

Είχαν περάσει σχεδόν 100 μέρες από την παρέλαση του Παναθηναϊκού στον σταθμό του Μονάχου, περίπου πεντέμισυ μήνες από τη μίνι εποποιία στην ανατολική όχθη του Βοσπόρου. Οι «πράσινοι» γνωρίζουν εδώ και καιρό ότι τους αρκεί να προστατεύσουν την έδρα τους για να πάνε στο Άμπου Ντάμπι, χρειάζονταν όμως ένα πολύ μεγάλο διπλό εκτός Ελλάδας για να υπενθυμίσουν σε εαυτούς και αλλήλους το μέταλλο που τους έκανε πρωταθλητές Ευρώπης.

Και πέρυσι με αβαντάζ έδρας μπήκαν στα πλέι-οφ, ωστόσο χρειάστηκε να αλώσουν τη μεταφερόμενη έδρα της Μακάμπι για να ανοίξουν τον δρόμο προς το Βερολίνο. Ο βασιλιάς πήγε στο Μόντε Κάρλο, φόρεσε Ναν-ο-γιλέκο πάνω από τη μπέρτα και έγινε πρίγκιπας, δίχως να ποντάρει σε τρελά καπρίτσια της ρουλέτας όπως το περυσινό με τον ξεχασμένο Γκριγκόνις.

Εάν χρειαστεί να το ξανακάνει, μετά το Πάσχα, ξέρει ότι μπορεί και παραμπορεί. Η απόσταση από το Μόναχο στο Μονακό δεν είναι δα μεγάλη, αλλά ο «καλύτερος γηπεδούχος της Ευρώπης», όπως τον βάφτισε αυτή εδώ η στήλη όταν το κοντέρ του ΟΑΚΑ έγραφε σερί 10-0, ρίχνει μπόι και χωρίς να βλέπει πράσινα λάβαρα στον ουρανό.

Απομένει να δούμε ποιος ατυχής θα πέσει στα νύχια του, τώρα που σιγά σιγά ξεκαθαρίζει το τοπίο. Ο Παναθηναϊκός αποκλείεται πια να πέσει χαμηλότερα από την τρίτη θέση, οπότε μάλλον αποφεύγει τη μία από τις ελάχιστες ομάδες που τον κέρδισαν στην Αθήνα (Μονακό).

Ή μήπως όχι; Προσπάθησα να βγάλω σενάρια και ισοβαθμίες, αλλά ζαλίστηκα και τα παράτησα. Όπως λέγαμε στο τελευταίο Old School με τον Δημήτρη Κωνσταντινίδη, φρόνιμο είναι να αποφύγουν οι ομάδες μας τα αφηνιασμένα άλογα από το Παρίσι. Η κάπως άψητη Μπάγερν ίσως είναι ο ιδανικός οβελίας για το δεκαπενθήμερο μετά την Ανάσταση.

«Στο παρκέ βρίσκεται ο MVP της Εuroleague», είπε ο ειδήμονας στον ανυποψίαστο επισκέπτη που έπεσε με αλεξίπτωτο στο Μονακό. Ο άλλος έσκυψε και υποκλίθηκε στον υπερπαίκτη των 37 πόντων και των 14/17 σουτ, μέχρι που τον έριξαν από τα σύννεφα: «Δεν είναι αυτός που νομίζεις».

Ο Μάικ Τζέιμς, που πήρε το βραβείο πέρυσι επειδή οι εκλέκτορες ένιωσαν υποχρεωμένοι να απονείμουν αυτό που στο Χόλιγουντ ονομάζουν lifetime achievement award, βοήθησε πολύ περισσότερο την παλιά του ομάδα παρά την τωρινή: 6 πόντοι, 2/14 σουτ, μόνο 1 βολή. Ο ασυγκράτητος Ναν γελούσε μέσα του, μετρώντας μία τους πόντους του, μία τα εκατομμύρια του νέου συμβολαίου του.

«Μου θυμίζει τον Αλφόνσο Φορντ», έλεγε ο Τζο Αρλάουκας από το μικρόφωνο της Euroleague TV. O Ναν είναι βέβαια καλύτερος από τον μακαριστό Αλ, αλλά αυτή είναι συζήτηση για τα καλοκαίρια, όταν φτιάχνουμε λίστες για να περνάνε οι μέρες μέχρι να ξανακουστεί ο χτύπος της πορτοκαλί μπάλας.

Τώρα που ο Παναθηναϊκός έδεσε και τον δικό του γάιδαρο, ο Αμερικανός έχει κάθε δικαίωμα να ξαποστάσει λίγο σε καμιά αμμουδιά της Καραϊβικής, αφού μέρες μέρες κουβαλάει ολάκερη την ομάδα στις πλάτες του. Ή μήπως συνέβη κάτι διαφορετικό στο δεύτερο ημίχρονο του αποψινού αγώνα; Η αντεπίθεση της Μονακό ξεκίνησε όταν ο Αταμάν προσπάθησε να δώσει στον Ναν μερικές ανάσες (γύρω στο 17ο λεπτό) και εξανεμίστηκε μόλις ο Αμερικανός ζήτησε τη μπάλα και έστειλε τους συμπαίκτες του στις γωνίες.

Ένα τρίποντο, ένα τετράποντο, μία ασίστ στον (ζεστό και έτοιμο) Γιούρτσεβεν, μία βομβίτσα, να το το 0-11 που μετέτρεψε το 48-49 σε 48-60. Το κρεσέντο κράτησε μόλις 2:14 και έκοψε τα γόνατα των Μονεγάσκων πάνω που αυτοί νόμιζαν ότι είχαν βρει όλα τα κουμπιά των «πρασίνων».

Ο Παναθηναϊκός ξεκίνησε το δεύτερο μέρος με εννέα σερί σπαταλημένες κατοχές, από αυτές που κάνουν τον οπαδό να αποστρέφει το βλέμμα: σουτ αέρος-αέρος, επιθετικά φάουλ, παραβάσεις 24 δευτερολέπτων, τέτοια. Όταν ο Βασίλης Σπανούλης έκανε το λάθος να εμπιστευτεί ξανά τον Ντάνιελ Τάις, που έπαιζε άμυνα ανοιχτής πόρτας, οι «πράσινοι» εντόπισαν αμέσως την αχίλλειο πτέρνα και σημάδεψαν στο ψαχνό.

Τη χαριστική βολή στη Μονακό την έδωσε αργότερα ο Τζέριαν Γκραντ, ένας MVP των φτωχών που βάζει 10-12 πόντους αλλά δεν φοβάται ούτε τη βαριά μπάλα ούτε τα βαριά ονόματα του αντιπάλου. Υποθέτω ότι δεν χρειάζεται να υπογραμμίσω ποιος ήταν ο φρουρός του Μάικ Τζέιμς στην άμυνα του Παναθηναϊκού.

Το εναρκτήριο 15λεπτο του Παναθηναϊκού άγγιξε το ιδανικό του ολοκληρωτικού μπάσκετ, αλλά τα 8,5 λεπτά αφλογιστίας που ακολούθησαν υπενθύμισαν και τις αδυναμίες. Είπαμε, όμως, δεν υπήρχε απόψε χώρος για χωρατά. Αυτή ήταν η βραδιά της αλήθειας.

Ο πονηρός Αταμάν, που κόντεψε να βγάλει το πρώτο μέρος χωρίς αλλαγές, πήρε την τράπουλα στα χέρια του και την ανακάτεψε μέχρι να βρει τους μπαλαντέρ: τάιμ-άουτ στο 2ο λεπτό, αλλαγές μαζεμένες με παίκτες που ως τότε δεν είχαν πατήσει παρκέ (Μπράουν, Πλάις, Γιούρτσεβεν), μία ένσταση χαμένη από χέρι που μοναδικό στόχο είχε να ανακοπεί ο ρυθμός του αντιπάλου, μία προγραμματισμένη τεχνική ποινή ώστε να θυμηθούν οι διαιτητές ποιος είναι ο πρωταθλητής.

Ο Τούρκος ήταν ο δεύτερος καλύτερος παίκτης του Παναθηναϊκού μετά τον Ναν, τρίτος αν υπολογίσουμε και τον Τζέιμς. Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες, όταν ανθίζουν τα λουλούδια και μυρίζει άνοιξη, ο Εργκίν Αταμάν νιώθει σαν να ανθίζει και ο ίδιος.