Παναθηναϊκός: Όσκαρ... ανατροπής και α' πρωταγωνιστικού ρόλου!

Πριν από το τζάμπολ της σειράς Παναθηναϊκού AKTOR – Αναντολού Εφές για τα φετινά playoffs της Eurolague, είχα ένα δίλημμα. Να «καθάριζαν» εύκολα οι «πράσινοι» το Game 1 και να έκαναν επίδειξη δύναμης ενόψει του δεύτερου αγώνα ή να γινόταν ένα «κλειστό» ματς αλλά στο τέλος η νίκη να κατέληγε στα χέρια τους;

Θα σας πω τι συμβαίνει. Για την πρώτη περίπτωση υπήρχε στο πίσω μέρος του μυαλού το... πάθημα των playoffs του 2018, όταν ο Παναθηναϊκός είχε διαλύσει τη Ρεάλ μέσα σε πανηγυρικό και άκρως εορταστικό κλίμα αλλά στο τέλος έχασε τη προκριση για το Final Four. Για την δεύτερη περίπτωση, πάντα θα «εγκυμονούσε» ο κίνδυνος της ήττας. Όπως συνέβη και πέρυσι με την Μακάμπι με αποτέλεσμα η ελληνική ομάδα να έτρεχε και να μην έφτανε έως και το 5ο ματς της ολικής ανατροπής. Δίκοπο μαχαίρι κοινώς.

Χίλιες φορές που ήρθε έτσι η νίκη

Παρόλα αυτά, χίλιες φορές να είναι ο Παναθηναϊκός «ψυλλιασμένος» παρά... χαλαρός. Και αυτή η νίκη και με τον τρόπο τον οποίο ήρθε, μόνο καλό θα του κάνει. Το σίγουρο είναι ότι το καμπανάκι του κινδύνου χτύπησε δυνατά. Ήχησε στο ΟΑΚΑ, διαπερνώντας ακόμα τα τραγούδια των εκστασιασμένων φίλων της ομάδας. Όπως λένε, άλλωστε, το πρώτο ματς είναι το πιο κρίσιμο. Και αν καταλήξει στα χέρια της γηπεδούχου ομάδας με το αβαντάζ της έδρας, πολύ δύσκολα να γυρίσει η σειρά στη συνέχεια.

Η Εφές είναι σκληρή ομάδα. Δεν ήρθε στο ΟΑΚΑ για να παραδοθεί. Και δεν θα το κάνει. Θα διεκδικήσει μέχρι το τέλος τις πιθανότητες που της αναλογούν αλλά οι οποίες μειώθηκαν αισθητά μετά την πρώτη αναμέτρηση της σειρας. Θεωρώ ότι είχε την ευκαιρία της στο Game 1. Δύσκολα θα την βρει ξανα. Όπως την είχε πέρυσι και η Μακάμπι στο πρώτο ματς και φρόντισε να την αρπάξει από τα μαλλιά για το 0-1. Ασχέτως τι ακολούθησε. Μην ξεχνάμε ότι για 33 λεπτά στο Game 4 του Βελιγραδίου η Μακάμπι ήταν έτοιμη να βρεθεί στο Βερολίνο και ο Παναθηναϊκός σπίτι του. Ας όψεται εκείνη η τριποντάρα του Παπαπέτρου που έμελλε να αλλάξει τον ρου της σειράς.

Αντίθετα η Εφές δεν ολοκλήρωσε την εξαιρετική της παρουσία στο Glass Floor του ΟΑΚΑ. Και δεν νομίζω ότι θα την αφήσει, πια, ο Παναθηναϊκός να το κάνει. Finito la musica, passato la festa που λένε. Θα μου προκαλέσει ΤΕΡΑΣΤΙΑ έκπληξη εάν και εφόσον το ματς της Πέμπτης θα είναι εξίσου κλειστό. Η μπασκετική λογική λέει ότι ο Παναθηναϊκός μπορεί (και μάλλον θα το κάνει) να «καθαρίσει» πιο εύκολα το Game 2 για το 2-0 στη σειρά. Όσο απίθανο θα ήταν να επέστρεφε ο Παναθηναϊκός από ενδεχόμενο 0-2, άλλο τόσο (και περισσότερο) απίθανο είναι να επιστρέψει και η Εφές.

Που να παίξει και καλά...

Θεωρώ ότι οι «πράσινοι» θα είναι πολύ καλύτεροι. Λίγο η δική τους ψυχολογία, λίγο η απογοήτευση της Εφές και λίγο ο τεράστιος ενθουσιασμός στην εξέδρα αναμένεται να «γράψουν» την μισή πρόκριση του Παναθηναϊκού στο Άμπου Ντάμπι. Και προσέξτε. Το 1-0 έγινε με τον Κέντρικ Ναν να πραγματοποιεί μετριότατο παιχνίδι και έτη φωτός μακριά από τα δικά του στάνταρ με 4/15 εντός παιδιάς ενώ συνολικά η δύναμη «πυρός» των «πρασίνων» που είναι στο «ασόδυο» δεν είχε και την καλύτερη δυνατή παρουσία στο ματς. Ακόμα και έτσι ο Παναθηναϊκός νίκησε ματς των playoffs. Και εδω που φτάσαμε αυτό μετράει. Ποια ομάδα θα φτάσει πιο γρήγορα τις τρεις νίκες. Και ο Παναθηναϊκός έχει το προβάδισμα καθώς απέχει άλλα 80 νικηφόρα λεπτά από το Άμπου Ντάμπι. Η Εφές 120. Και αν μη τι άλλο είναι κάτι για το οποίο μπορούν να χαμογελούν στον Παναθηναϊκό. Να κερδίζει ένα ΤΟΣΟ κρίσιμο ματς και να μην παίζει καλά. Που να παίξει δηλαδή και καλά...

Το σημαντικότερο ωστόσο είναι ότι έβγαλε για μια ακόμα φορά το «refuse to lose». Για μια ακόμα φορά επέστρεψε από την «κόλαση». Για μια ακόμα φορά κλήθηκε να διαχειριστεί μια δύσκολη συνθήκη σε ματς της Euroleague. Και τα κατάφερε. Ξανά. Αν δεν κάνω μεγάλο λάθος μόνο με την Παρί και τον Ολυμπιακό δεν μπόρεσε να φτάσει στη νίκη αν και είχε ολοκληρώσει την μεγάλη ανατροπή. Αντίθετα το έκανε με την Άλμπα, την Μακάμπι, τον Ερυθρό Αστέρα. Και αυτό κάτι δείχνει για τον χαρακτήρα αυτής της ομάδας. Ειδικά σε αυτήν την φάση της Euroleague.

Και αν στον Χουάντσο Ερνανγκόμεθ ανήκει δικαιωματικά το... Όσκαρ του α' πρωταγωνιστικού ρόλου στο Game 1, στον Παναθηναϊκό ανήκει το... Όσκαρ της ανατροπής. Κυριολεκτικά. Όχι υποθετικά. Και το έκανε δύο φορές μέσα στο ίδιο ματς. Δύο φορές ήταν στο -12. Και ξέρετε, δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο και δη σε ματς των playoffs όπου «πέφτουν κορμιά» για τη νίκη να επιστρέφει μια ομάδα από το -12 μέσα σε ένα ημίχρονο. Και είπαμε. Σε μια βραδιά όπου δεν έχει παίξει καλό μπάσκετ. Και αυτό κάτι λέει ενόψει της συνέχειας.

Είσαι πολύ ωραίος τύπος ρε Χουάντσο

Χουάντσο. Το τι είχε ακούσει αυτός ο άνθρωπος, δεν λέγεται. Ηθοποιό τον ανέβαζαν, ηθοποιό τον κατέβαζαν. Τον «λάθος» Ερνανγκόμεθ έλεγαν ότι πήρε ο Παναθηναϊκός και όχι τον καλό. Εγω ξέρω ότι ο συγκεκριμένος «ηθοποιός» ξεφτίλισε την στατιστική στο πρώτο παιχνίδι της σειράς. Ο συγκεκριμένος «ηθοποιός» αποτελεί σημείο αναφοράς για τους «πράσινους». Ο συγκεκριμένος «ηθοποιός» είναι ο παίκτης που θα ήθελαν όλοι οι προπονητές στην ομάδας. Ο συγκεκριμένος «ηθοποιός» είναι παικταράς.

Απέναντι στην Εφές απλά πιστοποίησε την τρελή και δαιμονιώδη φόρμα που βρίσκεται. 20 πόντοι, 16 ριμπάουντ, 3 ασίστ, 3 κλεψίματα, 2 ταπες, κανένα λάθος, 39+ λεπτά συμμετοχής, 40 βαθμοί στο PIR. Ένα σφουγγάρισμα στο ΟΑΚΑ. Δύο τοποθετήσεις στις μπασκέτες. Τα ηλεκτρικά του cube. Ε, μόνο αυτά δεν έκανε. Επιδραστικός όσο δεν πάει! Και βγήκε μπροστά όταν ο Κέντρικ Ναν δεν ήταν σε καλή βραδιά. Όταν ο Τζέριαν Γκραντ επίσης δεν ήταν σε καλή βραδιά έως το dagger τρίποντο το οποίο ισοδυναμούσε με τη νίκη. Όταν ο Τσέντι Όσμαν δεν έπιασε τα δικά του στάνταρ απόδοσης.

Ο Χουάντσο το πήρε πάνω του. Ο Άταμαν τον εμπιστεύτηκε. Του έδωσε περισσότερες ευθύνες και στην επίθεση. Τον κράτησε στο παρκέ 39 λεπτά. Και ιδού και τα αποτελέσματα. Όμως να σας πω κάτι; Οι δηλώσεις που εκανε μετά το τέλος του αγώνα ήταν εκείνες που τον έκαναν πραγματικό MVP της αναμέτρησης. Και ας ήταν έτσι και αλλιώς χάρη στη ματσάρα που έκανε: Τι είπε; «Ο MVP είναι ο Κέντρικ και τον ακολουθούμε» αφήνοντας στην άκρη τον εαυτό του. Και ας γνώριζε ότι έχει κάνει ματσάρα! Τι ωραίος τύπος είσαι ρε Χουάντσο.

Ε ναι, λοιπόν. Είναι «ηθοποιός». Μόνο που φέτος κρατάει στα χέρια του το... πορτοκαλί αγαλματίδιο για το Όσκαρ του πρώτου πρωταγωνιστικού ρόλου.

ΥΓ: Μετά και το Game 1 των φετινών playoffs θεωρώ ότι τελείωσε και το αφήγημα του... Ντιφαλά. Κακή διαιτησία.

ΥΓ2: Τι τριποντάρα έβαλες ρε Τζέριαν; Και έγινε «τριποντάρα» όπως ήρθε. Με εξαιρετική κυκλοφορία της μπάλας και τον Κέντρικ Ναν να μην εκβιάζει το σουτ, αλλά να πασάρει την κατάλληλη στιγμή στον συμπατριώτη του.

ΥΓ3: Ξύπνησαν και σε εσάς μνήμες... Μακάμπι οταν ο Σλούκας έκανε την kick out πάσα από μέσα προς τα έξω μέχρι που κατέληξε η μπάλα στα χέρια του Γκραντ; Πέρυσι η Μακάμπι την έκλεψε. Φέτος κάτι τέτοιο δεν έγινε και ιδού τα αποτελέσματα.

ΥΓ4: Την Πέμπτη θα είναι ένα ΤΕΛΕΙΩΣ διαφορετικό ματς. Θα μου προκαλέσει τεράστια έκπληξη εάν οι «πράσινοι» δεν «καθαρίσουν» πιο εύκολα για το 2-0.

ΥΓ5: Ατμόσφαιρα από τα παλιά στο ΟΑΚΑ. Έτσι και ακόμα πιο δυνατά την Πέμπτη προκειμένου να γίνει και η... κράτηση για το Άμπου Ντάμπι.

ΥΓ6: Δεν μασάει τα λόγια του ο Άταμαν. Θα πει αυτό που πιστεύει «αδειάζοντας» τον Μπάνκι στη συνέντευξη Τύπου για την επιλογή του να προπονηθεί αλλού η ομάδα του (δεν έχει σημασία το που) και όχι στο ΟΑΚΑ νομίζοντας ότι «κατασκοπεύεται». Για τον Θεό δηλαδή ρε coach Λούκα. Μα σε αυτό επίπεδο;

ΥΓ7: Ομέρ Γιούρτσεβεν. Θέλει να κάνει το step up. Το προσπαθεί. Επιθετικά είναι από τους πιο αποτελεσματικούς σέντερ της Euroleague και το απέδειξε και σε αυτό το ματς. Αμυντικά υστερεί. Και εκεί το χάνει κάπως. Ειδάλλως...

ΥΓ8: Αλήθεια τώρα. Δεν βγήκε ο Χουάντσο ή ο Γκραντ καλύτερος αμυντικός της χρονάς; Και βγήκε ο (ΟΚ, καλός αλλά μέχρι εκεί) Γουάιλερ Μπαμπ; Κάποιος μας κάνει πλάκα.