Παναθηναϊκός: Και έγινε η σπίθα πυρκαγιά

• Να γίνεται η δουλειά και όλα καλά
• Σε... εργοστασιακές ρυθμίσεις με Λεσόρ
• Ο Όσμαν των 15/16 σουτ κόντρα στη Ζάλγκιρις

Ο Ματίας Λεσόρ είναι ξανά εδώ. Όπως τότε. Σαν να μην πέρασε μια μέρα. Σαν να «πάγωσε» απλά ο χρόνος όλο αυτό το δύσκολο διάστημα. Και για εκείνον (βασικά περισσότερο για εκείνον) αλλά και συνολικά για την ομάδα και τους φιλάθλους. Σαν να ξύπνησαν όλοι από έναν εφιάλτη. Σαν να σβήστηκαν μονομιάς αυτές οι 450 ημέρες από το μαύρο βράδυ της 17ης Δεκεμβρίου 2024.

Ναι. Ο Ματίας Λεσόρ είναι ξανά εδώ. Υγιής. Δυνατός. Ένα πληγωμένο θηρίο που πάλευε τόσο καιρό να αποδράσει από το κλουβί του. Και απέδρασε. Και… άντε πιάστε τον τώρα. Αν μη τι άλλο τα πρώτα δείγματα γραφής από την μεγάλη επιστροφή του Γάλλου στην ενεργό δράση είναι κάτι παραπάνω από ενθαρρυντικά. Δεν ξέρω αν ήταν οι 14 μήνες της υπομονής και ο υπέρμετρος ενθουσιασμός τα στοιχεία εκείνα που έβαλαν το λιθαράκι τους για να παρουσιαστεί τόσο έτοιμος ο Λεσόρ. Το σίγουρο είναι ότι από τη στιγμή που πάτησε τα πόδια του στο Glass Floor έως και το τέλος του αγώνα με την Ζάλγκιρις, τίποτε δεν ήταν το ίδιο.

Να γίνεται η δουλειά και όλα καλά

Είτε από ψυχολογικής, είτε από αγωνιστικής άποψης. Μόνο και μόνο η παρουσία του έφερε κύμα ενθουσιασμού. Η ιαχή «Ματίας, Ματίας» δόνησε και πάλι την ατμόσφαιρα του «T-Center» και άρχισε να παρασέρνει τους πάντες στο διάβα της. Έδωσε φτερά στον ίδιο. Και κατά συνέπεια φτερά σε όλους τους συμπαίκτες του. Χωρίς να εντυπωσιάσει (και πάλι) ο Παναθηναϊκός. Χωρίς να πιάσει κάποια καλή εμφάνιση. Χωρίς να αφήσει υποσχέσεις ή να εγγυήθηκε ότι στο επόμενο παιχνίδι θα «καταπιεί» τον Ερυθρό Αστέρα. Μπορεί και να γίνει. Όμως η συνολική εικόνα του Παναθηναϊκού ήταν τόση… όση χρειαζόταν για να γίνει η δουλειά.

Που στην τελική, αυτό μετράει στην παρούσα φάση. Να γίνεται η δουλειά και να προστίθενται νίκες στο ρεκόρ της ομάδας έως και το τέλος της κανονικής περιόδου ώστε να υλοποιηθεί ο στόχος της απευθείας πρόκρισης στα playoffs. Για πλεονέκτημα, δύσκολο. Πολύ δύσκολο. Θα χρειαστεί σίγουρα το 7/7. Όμως με τον Λεσόρ στο ρόστερ και ανεβάζοντας στροφές από παιχνίδι σε παιχνίδι, μπορεί να βάλει κανείς το χέρι του στη φωτιά για τίποτα; Σε καμία περίπτωση.

Προς το παρόν την… φωτιά την έβαλε ο ίδιος ο Λεσόρ με την επιστροφή του. Όπως είχα αναφέρει και στο Gazz Floor by Novibet, ο Γάλλος αποτελούσε την σπίθα που είχε πραγματικά πολυ μεγάλη ανάγκη ο Παναθηναϊκός να ανάψει αυτό το διάστημα. Μην ξεχνάτε ότι είχε να νικήσει περισσότερο από έναν μήνα και δη από τις 3 Φεβρουαρίου, όταν είχε επιβληθεί της Ρεάλ. Έκτοτε μετρούσε τέσσερις σερί ήττες. Το «Πρέπει» ήταν μεγάλο σε αυτό το ματς. Τεράστιο. Όπως είναι τεράστιο και στο επόμενο παιχνίδι με τον Ερυθρό Αστέρα.

Σε... εργοστασιακές ρυθμίσεις με Λεσόρ

Και η σπίθα, λοιπόν, μετατράπηκε σε πραγματική πυρκαγιά μόλις εμφανίστηκε ο Ματίας Λεσόρ. Ήταν ΑΥΤΟ ακριβώς που χρειαζόταν και είχε ανάγκη ο οργανισμός. Το ψυχολογικό boost ώστε να πάρει την ώθηση που έψαχνε όλο αυτό το διάστημα. Βέβαια τα πάντα θα φανούν στα επόμενα ματς. Εάν και εφόσον παραμονεύει κάποιο (νέο) πισωγύρισμα, το συγκεκριμένο παιχνίδι θα ήταν μια εξαίρεση, μια παρένθεση. Όμως δεν το πιστεύω. Και φάνηκε από τη γλώσσα του σώματος που είχαν όλοι οι παίκτες. Αν όχι όλοι, σίγουρα οι περισσότεροι. Με πρώτο και καλύτερο τον Λεσόρ. Επέστρεψε και ξύπνησε μνήμες από το πρόσφατο παρελθόν. Το τρομερό footwork που έχει και το οποίο έδειξε από την πρώτη φάση και το πρώτο καλάθι, όταν και «χόρεψε» τον Μόουζες Ράιτ. Στη συνέχεια. Το απότομο κόψιμο από τον κεντρικό διάδρομο που οδήγησε στο κάρφωμα. Το πάθος που έβγαζε σε κάθε κατοχή. Τα επιθετικά φάουλ που κέρδισε.

Και φυσικά δύο ακόμα βασικά στοιχεία τα οποία διαμορφώνουν το παιχνίδι του Παναθηναϊκού επιστρέφοντας στις… εργοστασιακές του ρυθμίσεις επί ημερών Λεσόρ. Τη δυνατότητα που έχει να απασχολεί δύο παίκτες πάνω του (κάτι που δεν κάνουν ούτε ο Χολμς, ούτε ο Φαρίντ, αλλά ούτε και ο Μήτογλου) και να απελευθερώνει τους συμπαίκτες του στην περιφέρεια. Και φυσικά αυτό έχει αποτέλεσμα το παιχνίδι από τα μέσα προς τα έξω. Δηλαδή η μπάλα να ακουμπάει χαμηλά, να κλείνει η άμυνα προς τα μέσα και αυτομάτως να ελευθερώνονται παίκτες στην περιφέρεια, είτε για κάποιο ελεύθερο σουτ, είτε για να χτυπήσει στα close out.

Θυμάστε ποιο ήταν το καλάθι που «καθάρισε» οριστικά με την υπόθεση της νίκης; Το τρίποντο του Χουάντσο από τη γωνία για το 88-82 στα 43’’ πριν από το τέλος. Θυμάστε ποιος του έδωσε την ασίστ; Ο Ματίας Λεσόρ. Θυμάστε γιατί του έδωσε την πάσα την οποία ο Ισπανός μετέτρεψε σε ασίστ; Επειδή τράβηξε πάνω του τρεις παίκτες (Σλέβα, Φρανσίσκο, Λο) και είχε δύο επιλογές για ελεύθερα τρίποντα στις γωνίες. Τον Όσμαν στη μία (αλλά όπως υποδέχθηκε την μπάλα τον είχε πλάτη) και τον Ερνανγκόμεθ στην άλλη. Welcome back Matthias. Αυτό είναι ένα στοιχείο το οποίο έλειπε από τον Παναθηναϊκό και είχε μάθει να παίζει με αυτό τη χρονιά της μεγάλης επιτυχίας.

Στην τελική γιατί ο Κέντρικ Ναν είχε γίνει προβλέψιμος μετά τον τραυματισμό του Λεσόρ πέρυσι; Επειδή δεν υπήρχε ο δεύτερος πόλος που να μπορεί να απασχολήσει παίκτες με αποτέλεσμα το παιχνίδι της ομάδας να γίνει (πιο) προβλέψιμο. Είναι δικαιολογία; Όχι. Είναι γεγονός όμως; Ναι, είναι. Και όταν μια ομάδα έχει «χτιστεί» με συγκεκριμένο τρόπο και έχει μάθει να παίζει με συγκεκριμένο τρόπο από τον Σεπτέμβριο του 2023, μια τέτοια μακρόχρονη απουσία επηρεάζει τον συνολικό τρόπο λειτουργίας. Και τον επηρεάζει πολύ.

Και ακόμα ο Λεσόρ δεν βρίσκεται ούτε στο 30% των δυνατοτήτων του. Δεν έχει ανάσες και φαίνεται. Του λείπει ρυθμός. Να πατήσει περισσότερο παρκέ και Glass Floor. Να αρχίσει να «ρολάρει». Ο υγιής Λεσόρ αλλάζει ΟΛΟΝ τον Παναθηναϊκό και πιστεύω ότι το αργότερα σε 20-30 ημέρες θα βλέπουμε μια τελείως διαφορετική εικόνα από τον Παναθηναϊκό. Σας παραπέμπω τις παραμονές του τραυματισμού του Λεσόρ. Θυμάστε πώς έπαιζε η ομάδα; Απλούστατα ήταν… άλλη ομάδα. Και στόχος του Άταμαν είναι να επιστρέψει στο λαμπρό παρελθόν.

Ο Όσμαν των 15/16 σουτ κόντρα στη Ζάλγκιρις

Δεν γίνεται να μην σταθώ και στον Τσέντι Όσμαν. Επιτέλους. Έκανε ματσάρα. Και πάλι απέναντι στην Ζάλγκιρις, στο τελευταίο καλό συνολικά παιχνίδι του Παναθηναϊκού. Δεν ξέρω αν έχει «σημαδέψει» τους Λιθουανούς με κάποιον τρόπο ο Τούρκος φόργουορντ αλλά σε αυτά τα δύο ματς με αντίπαλο την Ζάλγκιρις έχει κατά μέσο όρο τη φετινή σεζόν 23 πόντους με 8/8 δίποντα, 7/8 τρίποντα και 9/12 βολές, 4 ριμπάουντ και 3 ασίστ. Μιλάμε για τρομερό 15/16 εντός παιδιάς! Τυχαίο;

Το σίγουρο είναι ότι θα φτιάξει και η δική του ψυχολογία που τόσο πολύ έχει ανάγκη για να (ξανά)πάρει τα πάνω του. Και ο Παναθηναϊκός έχει από τη πλευρά του ανάγκη τον καλό Όσμαν. Σίγουρα το έργο του Άταμαν όσον αφορά την διαχείριση του ρόστερ δεν είναι εύκολη υπόθεση. Τόσο σε πρόσωπα όσον αφορά τα καλύτερα και πιο παραγωγικά σχήματα, όσο και σε χρόνους συμμετοχής. Αυτά είναι τα «προβλήματα» ή κατά το κλισέ οι «ευχάριστοι πονοκέφαλοι» για έναν προπονητή και δη για τον Τούρκο τεχνικό όταν έχει όλους τους παίκτες στην διάθεση του. Κάποιοι πρέπει να κοπούν. Κάποιοι πρέπει δυσαρεστηθούν. Και αυτό είναι και λογικό να συμβεί γιατί όλοι οι παίκτες θέλουν να παίζουν.

Όμως δεν γίνεται πάντα έτσι. Τώρα έπρεπε να μείνει έξω ο Ρογκαβόπουλος και ο Τολιόπουλος επειδή χρειαζόταν ο Καλαϊτζάκης για να επωμιζόταν σε κάποιο σημείο του αγώνα τον Φρανσίσκο. Αν για τον «Τολιό» λίγο-πολύ ήταν αναμενόμενο, για τον «Ρόγκα» δεν ήταν. Αν και υπάρχει λογική εξήγηση: Η μία αυτή που αναφέραμε για τον Καλαϊτζάκη η δεύτερη επειδή κανείς δεν μπορούσε να ξέρει πώς θα ήταν ο Λεσόρ και γι’ αυτό ο Άταμαν επέλεξε τρία σέντερ. Και ο Μήτογλου κατέληξε να είναι DNP σε αυτό το παιχνίδι. Δεύτερη φορά φέτος DNP. Και η τρίτη επειδή ο Χέιζ-Ντέιβις θα μπορούσε να «υπηρετήσει» αυτή τη θέση ως «τρία» σε σχήμα μαζί με τον Χουάντσο στο «τέσσερα». Και αυτό τοι είδαμε.

Εν κατακλείδι: Ήταν μια νίκη με πολλαπλά οφέλη. Η μεγάλη επιστροφή του Λεσόρ, η επιστροφή στις νίκες, το 2/2 με την Ζάλγκιρις, η επιστροφή του καλού κλίματος στις τάξεις της ομάδας, η βαθμολογική ανάσα. Πλέον τα πάντα εξαρτώνται από τα χέρια του Παναθηναϊκού καθώς στα τρία επόμενα παιχνίδια έχει να αντιμετωπίσει ομάδες με ίδιο στόχο όπως ο Ερυθρός Αστέρας, η Ντουμπάι και η Μονακό. Ενώ ακολουθούν Χάποελ, Βαλένθια, Μπαρτσελόνα, Εφές. Όχι πείτε μου. Αν και το πρόγραμμα δεν είναι σε γενικές γραμμές εύκολο, βλέποντας το πράσινο ρόστερ, στο οποίο προστέθηκε και ο Λεσόρ, δεν μπορεί να πάρει τα έξι από αυτά τα παιχνίδια;

Α, και για να μην ξεχάσω. Τι ωραίο που βλέπουμε και πάλι τις φανέλες με την Ακρόπολη. Και δεν το λέω για… γούρι ή προλήψεις. Είναι πραγματικά τρομερές.

VISA: Νιώθουμε το πάθος σου. Και είμαστε εκεί για να το ζήσουμε μαζί σου.