Έρχεται super βελτιωμένη πρόταση των Αμερικανών στην Euroleague; Αν αποφασίσει κάτι το NBA, δύσκολα κάνει πίσω!

• Ο χαμένος χρόνος και η απόσταση από την ευρωπαϊκή κουλτούρα
• Η επίδραση που είχε η έλευση του Τσους Μπουένο
• Ποια είναι τα κυριότερα αγκάθια και πως θα αλλάξει το τοπίο

Photo credit: Χρήστος Ζωίδης

Στο Λονδίνο, όπου βρίσκεται το «στρατηγείο» του NBA Europe, η αρνητική απάντηση της Euroleague στην πρόταση των Αμερικανών δεν προκάλεσε καμία αρνητική έκπληξη.

Κοινώς το κλίμα δεν ήταν σαν να πέφτει κεραυνός εν αιθρία, πολύ απλά γιατί μόλις ο CEO της κορυφαίας ευρωπαϊκής διασυλλογικής διοργάνωσης την παρέλαβε στη Νέα Υόρκη, έσπευσε να προϊδεάσει ευγενικά τον κομισάριο του «μαγικού κόσμου» ότι με αυτούς τους όρους, δεν έχει καμία τύχη.

Επομένως, πριν καλά-καλά αποστείλει την απάντησή της η ECA (με έγγραφο που δεν είδε το φως της δημοσιότητας), οι Αμερικανοί ήδη επεξεργάζονταν την επόμενη κίνησή τους. Που θα βρίσκεται και αυτή στην ίδια κατεύθυνση! Δηλαδή στην επίτευξη σύμπραξης με την Euroleague με απώτερο σκοπό την συνεργασία σε μία κοινή λίγκα το συντομότερο δυνατό!

Ο χαμένος χρόνος και η απόσταση από την ευρωπαϊκή κουλτούρα

Αυτό το «συντομότερο δυνατό» έχει αξία να αναλυθεί, γιατί μόνο έτσι θα καταλάβει το ευρύ κοινό πως φτάσαμε έως εδώ. Δηλαδή στο πως η μοναδική λύση για την πραγμάτωση του οράματος του Άνταμ Σίλβερ, είναι η συνεργασία με την μπασκετική Ευρώπη σε ένα deal, που όμως θα είναι εξίσου επικερδές και για τις δύο πλευρές.

Γι’ αυτό και η νέα βελτιωμένη πρόταση των Αμερικανών θα πρέπει να θεωρείται θέμα χρόνου. Άλλωστε το plan A της λίγκας με το format που παρουσιάστηκε πέρυσι τα Χριστούγεννα (12 μόνιμες άδειες και 4 θέσεις που θα εξασφαλίζονται μέσα από τα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα), είναι πλέον δύσκολο και να προχωρήσει, αλλά και να είναι έτοιμο σε 12 μήνες από τώρα.

Επομένως, η λογική επιτάσσει ότι το ΝΒΑ δεν μπορεί να χάσει άλλον χρόνο, «επιτρέποντας» στην Euroleague να προχωρήσει στο πλάνο της επέκτασης των 24 ομάδων, γιατί έτσι θα αποδυναμώσει κι άλλο την θέση του στην διαπραγμάτευση.

Η αλήθεια, λοιπόν, είναι ότι το ΝΒΑ χρειάστηκε να χάσει ενάμιση χρόνο μέχρι να συνειδητοποιήσει την ισχύ και την επίδραση των ιστορικά κορυφαίων ευρωπαϊκών συλλόγων στο μπασκετικό γίγνεσθαι αλλά και στην αγορά της από ‘δω πλευράς του Ατλαντικού.

Μπορεί η αρχική εξαγγελία των αξιωματούχων του να έκανε λόγο για συνεργασία τις ηγετικές μπασκετικές δυνάμεις της Ευρώπης και την Euroleague ειδικότερα, ωστόσο, οι όροι που έθεταν/θέτουν σε όσες συζητήσεις είχαν με την αντιπροσωπεία της ECA, ήταν/είναι σχεδόν αποικιοκρατικοί. Και σαν να μην έφτανε αυτό, το πλάνο του δεν απευθυνεται/απευθυνόταν σε όλες τις ομάδες, αλλά σε λιγότερες από τις 13 και επιπλέον, αξιώνει και ένα fee συμμετοχής που αγγίζει τα 500 εκατομμύρια Ευρώ.

Μέχρι τις αρχές του 2026, που οι όποιες συζητήσεις γίνονταν υπό τον προηγούμενο CEO της Euroleague και νυν μεγαλομέτοχο της Ζάλγκιρις, Παούλιους Μοτιεγιούνας, τα κορυφαία ευρωπαϊκά clubs αντιμετωπίζονταν σαν «πελάτες δεύτερης διαλογής» και η στάση του ΝΒΑ παρέπεμπε σε ένα status που, από λίγο έως πολύ, τους έλεγε: «Είτε έρχεστε μαζί μας με τους όρους που σας θέτουμε και υπό τον δικό μας έλεγχο και management, είτε θα προχωρήσουμε μόνοι μας και μοιραία η δημοτικότητα και η εμπορική αξία της λίγκας θα υποχωρήσει...»

Η επίδραση που είχε η έλευση του Τσους Μπουένο

Από τα τέλη του περασμένου Γενάρη, όμως, που τον Λιθουανό παράγοντα επιχειρηματία διαδέχτηκε ο Τσους Μπουένο, που επί χρόνια εργαζόταν σε επιτελική θέση του NBA Europe και ήξερε καλά πως να διαχειριστεί την υπόθεση, η Euroleague άρχισε να αποκτά σιγά-σιγά το πάνω χέρι.

Πέραν της τεράστιας αύξησης στην τηλεθέαση, στα εισιτήρια, στον ανταγωνισμό και στην δημοτικότητας της λίγκας (παράγοντες που άρχισαν να αυξάνουν και τα έσοδα) κομβικό ρόλο στην ενίσχυση της συνοχής της EL, έπαιξε η απόφαση της επέκτασης στις 24 ομάδες, ταυτόχρονα με την μετατροπή των 13 ιδρυτικών συνεταίρων της σε μόνιμους αδειούχους.

Η συγκεκριμένη κίνηση σε συνδυασμό με την προσθήκη άλλων οκτώ, ώστε να κλειδώσουν οι 20-21 πιο ισχυροί οργανισμοί του ευρωπαϊκού μπάσκετ σε μία κλειστή διοργάνωση, θα συντελέσει αυτόματα στην εκτόξευση της χρηματιστηριακής αξίας της λίγκας και κατ’ επέκταση της κάθε ομάδας ξεχωριστά.

Οι Αμερικανοί, όμως, που είναι πολύ πιο μπροστά από εμάς στο business κομμάτι του επαγγελματικού αθλητισμού, αντιλήφθηκαν αμέσως ότι η παραπάνω εξέλιξη θα δυσχεράνει ακόμη περισσότερο το έργο της διείσδυσής τους στο ευρωπαϊκό μπάσκετ.

Κάπως έτσι, από ‘κει που προετοίμαζαν το NBA Europe για τον Οκτώβριο του 2027 με ή χωρίς κάποιες από τις ομάδες της Euroleague (με καινούριες ομάδες ποδοσφαιρικού παρελθόντος και με μεγαλύτερα μπασκετικά ονόματα, την ΑΕΚ και την Γαλατασαράι), ανάγκαστηκαν να αλλάξουν προσανατολισμό.

Υποχρεωτικά, η διάσπαση της Euroleague και η αποτροπή της διαδικασίας μετατροπής σε franchises εξελίχθηκε σε μονόδρομο για το ΝΒΑ, ειδικότερα μετά και από την ρητή εντολή που πήρε από τους ποδοσφαιρικούς συλλόγους με τους οποίους βρίσκεται εδώ και καιρό σε συζητήσεις (Παρί Σεν Ζερμέν, Μπάγερν, Μίλαν και Μάντσεστερ Σίτι) και η οποία έκανε λόγο για άμεση προσέγγιση των κορυφαίων συλλόγων του ευρωπαϊκού μπάσκετ.

Με αυτά και με εκείνα, λοιπόν φτάσαμε στην πρόταση εξαγοράς-απορρόφησης της Euroleague στο NBA Europe, που έτσι όπως κατατέθηκε ήταν καταδικασμένη να απορριφθεί. Και πιστέψτε με, δεν ήταν καθόλου τυχαία η απόρριψη της πρότασης για νέα διορία 30 ημερών στον «άλλο πλανήτη» του αθλήματος. Αντιθέτως, ήταν ένα διαπραγματευτικό τρικ για να προκαλέσει ακόμη πιο άμεση αντίδραση.

Ποια είναι τα κυριότερα αγκάθια και πως θα αλλάξει το τοπίο

Τα σημεία-κλειδιά τα οποία η Euroleague δεν συζητάει καν, είναι: πρώτον, η μη απορρόφηση όλων των εταίρων της (από την στιγμή που το ΝΒΑ θέλει να ξεκινήσει με 16 ομάδες εκ των οποίων οι 4-5 θα είναι νεοσύστατα brands με ποδοσφαιρικό παρελθόν), δεύτερον, το fee των 500 εκατομμυρίων που ζητάει το ΝΒΑ να πληρώσουν όσες ομάδες συμμετάσχουν (με προοπτική να τα πάρουν πίσω σε βάθος 10-20 ετών) και τρίτον, η αξίωση των Αμερικανών να έχουν το 100% το management της νέας διοργανωσης.

Αν τα δύο πρώτα προαπαιτούμενα πάψουν να υφίστανται (αν είναι δυνατόν να πληρώσουν και από πάνω μισό δις) και αν ο έλεγχος της λίγκας και κατ’ επέκταση η απορρόφηση των εσόδων πάει στο 50%-50% τότε, πηγές με μεγάλη γνώση των δεδομένων, πιστεύουν ότι η αναπόφευκτη κάποια στιγμή σύμπραξη, δεν θα αργήσει να υλοποιηθεί.

Κρατήστε ότι όταν οι Αμερικανοί βάζουν κάτι καλά στο μυαλό τους, σε συνδυασμό με την ατελείωτη δεξαμενή κεφαλαίων που διαθέτουν, μοιάζει δύσκολο να μην μπορούν να αντιληφθούν πως έχουν τώρα τα πράγματα... Αλλά και ποιος είναι ο μοναδικός τρόπος για να αλλάξουν και να πάρουν την τροπή που θέλουν. Στις μπίζνες, άλλωστε το ζητούμενο είναι ο προορισμός και όχι η διαδρομή.

VISA: Νιώθουμε το πάθος σου. Και είμαστε εκεί για να το ζήσουμε μαζί σου.