Παναθηναϊκός: Ένας για όλους και όλοι για έναν!

• Το «άγγιγμα» του Ζοτς
• Τελικά με τη Φενέρ ήταν «κρας τεστ» ή μπα;
• Οι αριθμοί που δείχνουν τον νέο Παναθηναϊκό

Στον Παναθηναϊκό η καθημερινότητα έχει αλλάξει. Τίποτε δεν θυμίζει τα προηγούμενα χρόνια. Και για να το καταλαβαίνουμε εμείς που είμαστε απ’ έξω, φανταστείτε για όλους αυτούς που το ζούνε από μέσα. Θα μου πείτε χρειάστηκε το ματς με τη Φενέρ για να το κατανοήσει κάποιος;

Όχι. Όμως είναι κάποια πράγματα τα οποία πρέπει να τα λέμε και να τα επισημαίνουμε συχνά. Για να μπορούν να καταλαβαίνουν όλοι ένα απλό, αλλά τόσο σημαντικό πράγμα: Ότι για να λειτουργήσει μια ομάδα σωστά μέσα στις τέσσερις γραμμές θα πρέπει να λειτουργεί σωστά, και ακόμα πιο σωστά, έξω από αυτές. Ειδάλλως το αποτέλεσμα θα φαίνεται. Και δεν εννοώ τη νίκη ή την ήττα αλλά τη γλώσσα του σώματος, τις συμπεριφορές, τα vibes που υπάρχουν.

Και αν η τι άλλο τα vibes στον Παναθηναϊκό, είτε μέσα στα αποδυτήρια, είτε έξω από αυτά εκπέμπουν υγεία. Πολλή υγεία. Όπως έχω γράψει πολλές φορές οι παίκτες γουστάρουν να πηγαίνουν στην προπόνηση. Γουστάρουν να περνούν πολλές ώρες στο γήπεδο. Γουστάρουν να μαθαίνουν από τον Ομπράντοβιτς. Γουστάρουν να ακούνε και την παραμικρή διόρθωση. Γουστάρουν να πηγαίνουν και να βλέπουν τον προπονητή τους, εκεί. Κάθε μέρα. No days off.

Το «άγγιγμα» του Ζοτς

Και αυτή η αλλαγή (για τους παραμένοντες από πέρυσι) στην ομάδα, τους αρέσει. Γιατί ξέρουν. Αν έχουν ένα πρόβλημα, μια απορία, ο προπονητής θα είναι εκεί για να τους τη λύσει. Όλοι έχουν καταλάβει ότι κανείς δεν θα είναι πάνω από την ομάδα. Όλοι έχουν καταλάβει ότι κανείς δεν θα περισσεύει. Όλοι έχουν καταλάβει ότι θα έχουν τις ευκαιρίες τους. Όλοι έχουν καταλάβει ότι θα έχουν τον ρόλο τους μέσα στην ομάδα, όποιος και αν είναι αυτός.

Όλοι έχουν καταλάβει ότι «ο Ομπράντοβιτς θα είναι εκεί για όλους και κατά συνέπεια όλοι θα είναι για τον Ομπράντοβιτς». Ε, ένα πολιτισμικό σοκ το έχουν πάθει μέσα στην ομάδα. Τουλάχιστον όσοι δεν είχαν συνεργαστεί ποτέ με τον Σέρβο τεχνικό. Πήγε στον Παναθηναϊκό το καλοκαίρι και τα άλλαξε όλα. Και θα συνεχίσει να αλλάζει. Μάλλον έφερε την δική του φιλοσοφία, την οποία θα συνεχίσει να μεταλαμπαδεύει κάθε μέρα. Σε κάθε προπόνηση. Σε κάθε ματς.

Θα πω ένα απλό πραγματάκι. Ξέρετε τι είναι για τον παίκτη να νιώθει σημαντικός; Όποιος και αν είναι αυτός. Είτε από το πρώτο rotation, είτε από το δεύτερο rotation, είτε από το τρίτο rotation. Ο Ομπράντοβιτς δεν αφήνει τίποτα και κανέναν στην τύχη του. Δεν το έκανε ποτέ, δεν το κάνει και δεν θα το κάνει και ποτέ. Θα είναι πάντα εκεί για να σκύψει στο οποιοδήποτε πρόβλημα, του οποιουδήποτε μέσα την ομάδα. Είτε είναι παίκτης, είτε ακόμα και ένας απλός υπάλληλος. Γι’ αυτό είναι αυτός που είναι, γι’ αυτό και είναι ο καλύτερος όλων.

Από τη στιγμή, λοιπόν, που τα πάντα λειτουργούν όπως πρέπει να λειτουργήσουν, πώς λοιπόν οι παίκτες να μην θέλουν να παίξουν (και) για τον προπονητή τους; Τα έχουμε πει πολλές φορές και ενδεχομένως να τα ξαναπούμε. Παρατηρήσεις σε όλους και την ίδια στιγμή η εμψύχωση. Φωνές και αμέσως μετά το «μπράβο, πάνε στο επόμενο». Το χαμόγελο στους παίκτες. Το πατρικό χτύπημα στην πλάτη. Και το κάνει με όλους. Είναι αυτή η υγεία που σας έλεγα και νωρίτερα.

Ποιο θα είναι το αποτέλεσμα στο τέλος; Κανείς δεν μπορεί να το ξέρει. Αυτό που ξέρουν όλοι είναι αυτό που βλέπουν. Έναν απολαυστικό Παναθηναϊκό. Μια ομάδα που ξέρει τι θέλει μέσα στις τέσσερις γραμμές και πώς να το πάρει. Μια ομάδα με αρχές. Μια ομάδα με στόχευση. Μια ομάδα με τρομερή ψυχολογία. Μια ομάδα «διαβασμένη». Μια ομάδα που δεν θα αφήνει τίποτα στην τύχη τους. Μια ομάδα που αρχίζει και θα τελειώνει από την άμυνα. Μια ομάδα του προπονητή.

Τελικά με τη Φενέρ ήταν «κρας τεστ» ή μπα;

Στα τρία πρώτα ματς της Euroleague, πολλά ακούστηκαν. Ότι ο Παναθηναϊκός έκανε πλάκα απέναντι σε Παρί, Βιλερμπάν και Μακάμπι επειδή ήταν τρεις κακές ομάδες της διοργάνωσης. Να συμφωνήσουμε ότι ήταν χαμηλότερου επιπέδου από αυτό των «πρασίνων». Όμως η Μακάμπι δεν ήταν που έριξε σχεδόν εικοσάρα στην Αρμάνι; Οι άλλες δύο «φαγώθηκαν» μεταξύ τους.

Μήπως δεν ήταν δυνατό παιχνίδι και αυτό κόντρα στη Φενέρ, ενός προπονητή (όπως ο Σάρας, ο οποίος είναι) λάτρης της τακτικής; Ήταν ένα δυνατό «κρας τεστ». Το πιο δυνατό έως σήμερα απέναντι σε μια αήττητη ομάδα έως και το ματς του « T-Center» με 3-0 ρεκόρ και η οποία είχε την καλύτερη άμυνα της Euroleague. Ε, ο Παναθηναϊκός της «έριξε» 20 πόντους περισσότερους (92) απ’ όσους δεχόταν στα τρία πρώτα ματς (72 μ.ο.) Οπότε δεν ήταν το πιο δυνατό τεστ; Τουλάχιστον έως το επόμενο γιατί το επόμενο θα είναι το πραγματικά πολύ δυνατό «κρας τεστ». Σε μια άκρως φανατισμένη ατμόσφαιρα, σε μια από τις καλύτερες έδρες της Euroleague και σ’ ένα ματς όπου ο Ομπράντοβιτς θα είναι φορτισμένος συναισθηματικά. Η λογική λέει ότι θα τύχει τρομερής υποδοχής από τους φίλους της Παρτίζαν. Οπότε αυτό το ματς θα είναι ένα πολύ καλό τεστ για όλους.

Κόντρα στη Φενέρ μου άρεσε που είδα τον Λεσόρ να έχει ανεβάσει στροφές και να είναι… πολύ μέσα στο ματς. Λεσόρ από τα παλιά. Με έκρηξη. Με φρεσκάδα. Με ριμπάουντ.

Μου άρεσε ότι ο Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις είναι καλά. Πατάει πολύ καλύτερα. Έχει ξεπεράσει τον τραυματισμό του και γίνεται επιδραστικός με στόχευση και συγκεκριμένα plays. Συν το γεγονός ότι παίζει με αυτοπεποίθηση.

Μου άρεσε που ο Ρογκαβόπουλος μπήκε «κρύος» στο ματς έχοντας παραμείνει στον πάγκο καθ’ όλη τη διάρκεια του α’ ημιχρόνου και αποδείχθηκε… πιο «καυτός» από ποτέ!

Μου άρεσε που ένας παίκτης μπορεί να αποδειχθεί άτυπος «MVP» με «μηδέν» πόντους όπως ο Μπόνγκα, ο οποίος στην άμυνα ήταν απολαυστικός.

Μου άρεσε η επιστροφή του Φαλ και ότι αγωνίστηκε μόλις 1:32 λεπτά. Ο Ζοτς ήθελε απλά να του δώσει «μυρωδιά» αγώνα ύστερα από τον σοβαρό τραυματισμό του πέρυσι και το νέο τραυματισμό πριν από έναν μήνα. Δεν είναι ακόμα έτοιμος. Θα γίνει όμως…

Οι αριθμοί που δείχνουν τον νέο Παναθηναϊκό

Έχοντας λοιπόν την γενική εικόνα των «πρασίνων» ξεχώρισα κάποιους αριθμούς. Πάμε να δούμε ποιοι είναι αυτοί.

Ο Παναθηναϊκός κερδίζει τα φετινά ματς της Euroleague, αυτά τα τέσσερα που έχει δώσει έως σήμερα, με +20,7 πόντους κατά μέσο όρο. Λες και παίζουν λιοντάρια-χριστιανοί, ξέρω ‘γώ; Και μιλάμε για την κορυφαία ευρωπαϊκή διασυλλογική διοργάνωση. Ασχέτως αντιπάλων…

Ο Παναθηναϊκός σκοράρει κατά μέσο όρο 93,7 πόντους. Δεν έχει πέσει ούτε μια φορά κάτω από τους 90 πόντους, ενώ έχει «γράψει» και μία «κατοστάρα».

Ο Παναθηναϊκός δεν έχει δεχθεί ούτε σ’ ένα από αυτά τα παιχνίδια περισσότερους από 79 πόντους και έχει κατά μέσο όρο μόλις 73 πόντους παθητικό. Εάν αυτό δεν είναι «καλή άμυνα», τότε τι είναι; Και το κυριότερο; Με συνέπεια! Απλά να σας υπενθυμίσω κάτι. Πέρυσι, τέτοια ακριβώς εποχή και ύστερα από τα τέσσερα πρώτα ματς των «πρασίνων», το παθητικό ήταν στους 87,7 πόντους!!! Ε, το λες και διαφορά. Μεγάλη κιόλας.

Ο Παναθηναϊκός και δη ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς έχει χρησιμοποιήσει έως τώρα 14 παίκτες. Οι 12 από αυτούς έχουν πάρει σοβαρό χρόνο συμμετοχής κατά μέσο όρο και όλοι έχουν τον ρόλο τους. Είναι χαρακτηριστικό ότι απέναντι τη Φενέρ ο Ζοτς χρησιμοποίησε για πρώτη φορά τον Φαλ (01:32) ο οποίος ήταν ο 14ος κατά σειρά παίκτης, ενώ ο άλλος σε μονοψήφιο αριθμό λεπτών ανά αγώνα είναι ο Μωραΐτης με 07:49’. Όλοι οι υπόλοιποι έχουν αγωνιστεί από 14:30’ (Ρογκαβόπουλος σε 2 ματς) έως και 25:27’ (Χέιζ-Ντέιβις, επίσης σε 2 ματς). Βέβαια μειώθηκαν τα λεπτά των Μαντζούκα και Καλαϊτζάκη αλλά είναι κάτι που το περιμέναμε ότι θα συνέβαινε όταν θα άρχιζαν οι επιστροφές και θα έμπαιναν όλοι στο rotation. Και υπάρχουν ακόμα απουσίες.

Ο Παναθηναϊκός έχει 20,8 ασίστ κατά μέσο όρο για 13 λάθη. Και όσο κρατάει τον θετικό συντελεστή σε αυτά τα επίπεδα θα έχει και τις περισσότερες πιθανότητες να κερδίζει τα παιχνίδια.

O Παναθηναϊκός πραγματοποιεί το 3ο καλύτερο ξεκίνημα της ιστορίας του στην Euroleague ισοφαρίζοντας τις 4 νίκες (4/4) από τη σεζόν 2005-06. Προς το παρόν η 1η θέση με τις σερί νίκες το ξεκίνημα μιας χρονιάς είναι οι 11 συνεχόμενες νίκες τη σεζόν 2006-07.

Ο Παναθηναϊκός δίνει 12 επιθετικά ριμπάουντ κατά μέσο όρο στους αντιπάλους του από το ξεκινάν της σεζόν. Αν μη τι άλλο που πρέπει να αλλάξει καθώς ίσως και να αποτελεί το μεγαλύτερο ψεγάδι στην γενική, πολύ καλή έως και εντυπωσιακή, εικόνα της ομάδας.

Α! Κι όλα αυτά με τους Κέντρικ Ναν, Κώστα Σλούκα και Χουάντσο Ερνανγκόμεθ στα «πιτς». Έρχεται και η δική τους σειρά να στελεχώσουν αυτόν τον Παναθηναϊκό. Ωχ, ωχ, ωχ…

VISA: Νιώθουμε το πάθος σου. Και είμαστε εκεί για να το ζήσουμε μαζί σου.