Λίγος, αλλά καλός. Καλός, αλλά λίγος.

• VISA: Το ζεις με πάθος – Το ζούμε μαζί σου

Οι πάντες και τα απαισιόδοξα αδέλφια τους περίμεναν μία «εύκολη» ήττα του ελλιπέστατου Ολυμπιακού από την πληρέστατη Φενέρμπαχτσε, αλλά οι «κόκκινοι» ξέμειναν από καύσιμα την ώρα που πλησίαζαν στο νήμα.

Οι 61 πόντοι είναι λίγοι, αλλά παραλίγο να φέρουν νίκη. Παραλίγο να φέρουν νίκη, αλλά αποδείχθηκαν λίγοι. Οδυνηρή ήττα, αλλά με κέρδη και χειροκρότημα. Κέρδη και χειροκρότημα, αλλά οδυνηρή ήττα. Όπως δήλωσε στο τέλος ο Σάρας, «πρέπει να βρίσκεις τρόπους για να φτάσεις στη νίκη».

Στην πατρίδα του Μίλερ-ΜακΙντάιρ το λένε «κρυμμένη ευλογία», στα μέρη της Φενέρ «χουνέρι» αυτό που επιφύλαξε ο Μπαρτζώκας στον Σάρας στο πρώτο ήμισυ του αγώνα. Με παροπλισμένους τους Μοντέρο, Φουρνιέ και Ντόρσεϊ ο Ολυμπιακός έχασε μεγάλο μέρος από τη δύναμη πυρός, αλλά το πατροπαράδοτο πυρ των «ερυθρολεύκων» δεν είναι οι επιθετικοί αυτοσχεδιασμοί ούτε τα τρίποντα ούτε τα οκτάνια ούτε οι 105 πόντοι.

Ο Ολυμπιακός έγινε αυτός που έγινε χάρη στην άμυνα, στην ομαδική δουλειά, στο διάβασμα του παιχνιδιού, στους αυτοματισμούς της μετόπισθεν λειτουργίας, στην άμυνα.

Το ξέρω ότι το έγραψα δύο φορές. Δεν ήταν τυχαίο. Απόντων των κορυφαίων περιφερειακών σκόρερ του, ο Ολυμπιακός άλλαξε το δέρμα του, ανέβασε στη σκηνή τους κορυφαίους αμυντικούς του σε ένα σχήμα που δεν παίρνει (με το συμπάθιο) φυλακισμένους και συγκρότησε μία περιφερειακή τριάδα με νύχια και με δόντια: Μίλερ-ΜακΙντάιρ, Γουόρντ, Παπανικολάου. Τέσσερις, με τον Κόρι Τζόζεφ πρώτη (και μοναδική) αλλαγή από τον πάγκο.

Ώσπου να καταλάβουν οι παίκτες του Σάρας τι τους χτύπησε και να αλλάξουν το μαγιό με στολή εκστρατείας, βρέθηκαν να χάνουν με διψήφιες διαφορές: 20-8 στο δεκάλεπτο, 34-24 στο ημίχρονο.

Αλίμονο, όμως, η λειψανδρία ήταν αδύνατο να καμουφλαριστεί. Προτού καλά καλά στεγνώσει το μελάνι από τις γραμμένες στην ανάπαυλα αράδες, ανάκατες με το ρεπορτάζ των προφυλακίσεων, των δωροδοκιών και των λουλουδιών, η Φενέρ έστησε τρεις παγίδες στη σέντρα και έφτασε σε απόσταση βολής, ξεγυμνώνοντας τις αδυναμίες: 36-34.

Ο Μιλουτίνοφ μάζευε ριμπάουντ σαν δαιμονισμένος, οι Τούρκοι γέμιζαν τα Λιόσια με τούβλα (5/20 δ., 6/22 τρ. Στο 25ο λεπτό) και ο Ολυμπιακός έβρισκε τις 1-2 λύσεις που χρειαζόταν για να ανανεώσει τις δυνάμεις του κάθε φορά που ένιωθε καυτή ανάσα στον σβέρκο του.

Δείτε το τρίποντο με το οποίο γράφτηκε το 55-49: ο υποτίθεται άπειρος Νετζήπογλου πήρε πάσα για σχετικά εύκολο σουτ, αλλά επειδή είναι παίκτης Ολυμπιακού σερβίρισε έξτρα πάσα στη γωνία στον ακροβολισμένο Μίλερ-ΜακΙντάιρ: τρίποντο που θα πρέπει να γραφτεί στη στήλη με τα ομαδικά, όπως λέμε «ομαδικό ριμπάουντ».

Αλλά ο Εντιάι πρόσθεσε το όνομά του στη λίστα των «απόντων» (με εισαγωγικά στη δική του περίπτωση) σπατάλησε δύο κρίσιμες κατοχές στο 59-51 και ο καταπονημένος Ολυμπιακός ένιωσε το κεράκι του να τρεμοσβήνει. Το +8 των Πειραιωτών μπορεί να έμοιαζε με +18 με τη μορφή που είχε ο αγώνας, αλλά οι οφθαλμαπάτες είναι κακός σύμβουλος. Ο Ολυμπιακός δεν είχε ούτε Λάρκιν ούτε Μπάλντγουιν ούτε Σιλντς ούτε καν Κλάιμπερν για να επηρεάζει την άμυνα με τη «βαρύτητά» του.

Η άμυνα έμοιαζε πιο γερό ατού από το σκοράρισμα και ο Ολυμπιακός κρατήθηκε ζωντανός μέχρι το 39ο λεπτό, αλλά έμεινε χωρίς πόντο στα τελευταία 3:20.

Οι Τούρκοι πέρασαν για πρώτη φορά 37’’ πριν τη λήξη με καλάθι του παλιόφιλου Μπάλντγουιν και ο Ολυμπιακός έψαχνε ξαφνικά τον Μοντέρο, τον Φουρνιέ, έστω τον Ντόρσεϊ. Οι διαιτητές είδαν καμιά δεκαριά ριπλέι για να αποφασίσουν, το έριξαν κορώνα γράμματα και τελικά έδειξαν Φενέρ μετά το τούβλο του Γουόρντ.

Έχει ξαναπάρει στην καριέρα του ο Τάισον Γουόρντ τόσο κρίσιμο σουτ; Οι θεοί του μπάσκετ έδωσαν δεύτερη ευκαιρία 4,5 δευτερολέπτων μετά τις άστοχες βολές των Κλάιμπερν και Μπάλντγουιν, αλλά ο ανενόχλητος Σάσα Βεζένκοφ σάστισε και έκανε το χειρότερο σουτ της καριέρας του. Η μπάλα πέρασε απέναντι και πήρε μαζί της τη νίκη.

Αισθάνομαι ότι ακουγόμαστε σαν την ορχήστρα του «Τιτανικού», που παιάνιζε ενώ το υπερωκεάνιο βυθιζόταν, αλλά είναι χρήσιμο να μιλάμε και για το κανονικό μπάσκετ, όσο αυτό έχει ακόμη σφυγμό. Για τα υπόλοιπα, κοπιάστε ευθύς αμέσως στο κατάφωτο παρκέ του Gazz Floor, με ένα κλικ εδώ .
Θα πούμε φυσικά και για το σκάνδαλο Λιόλιου, το οποίο πλησιάζει στην κορύφωσή του ή τουλάχιστον έτσι ελπίζω. Εάν βιάζεστε να ακούσετε τη διόλου ταπεινή γνώμη μου, μπορείτε να δείτε το σημερινό μαγκαζίνο του Gazzetta , αλλά και το χθεσινό Gazz Floor, αφιερωμένο εξ ολοκλήρου στο πολύκροτο σκάνδαλο .

VISA: Το ζεις με πάθος – Το ζούμε μαζί σου