Η αλήθεια του γηπέδου

Όσοι παρακολουθήσατε τη μπασκετοκουβέντα με την οποία ανοίξαμε προχθές την αυλαία της Euroleague ακούσατε την αυτοκριτική μου. «Δεν πρόκειται να υποτιμήσω ξανά οποιαδήποτε ελληνική ομάδα», είπα στο κεφάλαιο που αφορούσε τον Παναθηναϊκό.

Όσες φορές διέπραξα αυτό το λάθος στο παρελθόν, κατάπια τα γραπτά μου και έφαγα το καπέλο μου, σαν νέος Ρόμπαξ. Οπότε, άφησα τον ρόλο της Κασσάνδρας στους άλλους.

Μέσα μου, βέβαια, δεν είχα την παραμικρή αμφιβολία για το αποτέλεσμα της πρεμιέρας. «Ο Παναθηναϊκός είναι χαμένος από χέρι στη Ρωσία», σκεφτόμουν.

Τι γεύση να έχει άραγε το καπελάκι της Νεσατέλ Ξαμάξ που ανακάλυψα τυχαία ξεσκαρτάροντας τη ντουλάπα μου;

Για να είμαστε τίμιοι, τυχόν συμμετοχή του Σβεντ, του Γιόβιτς, του Μονρό και του ΜακΚόλουμ θα μετέτρεπε τη Χίμκι σε μέγα φαβορί της βραδιάς.

Αλλά οι απουσίες του Παναθηναϊκού ήταν εξίσου κομβικές (ιδίως των Σαντ-Ρόος, Τζάκσον) και άλλωστε αυτός είναι που στην παρουσία συγκυρία δεν αντέχει να χάνει παίκτες.

Αμφιβάλλω αν ο Πιερ Τζάκσον και ο Άαρον Ουάιτ θα έβρισκαν θέση στη χρυσοπληρωμένη δωδεκάδα της Χίμκι ή κάποιας άλλης από τις ομάδες που στοχεύουν ρετιρέ.

Στο κάτω κάτω της κυριλλικής γραφής, ποιος του είπε του Ρίμας Κουρτινάιτις να κρατήσει όλους τους αμφίβολους στα πιτς;

Κάτι μου λέει, ότι τουλάχιστον οι μισοί από τους απόντες της Χίμκι θα έπαιζαν κανονικά και θα χοροπηδούσαν σαν κατσίκια, εάν ο χθεσινός αγώνας ήταν για τα πλέι-οφ.

Όχι. Δεν χωράνε αστερίσκοι στην εξίσωση της Παρασκευής. Ο Παναθηναϊκός κέρδισε αυτό το ματς επειδή ήταν η καλύτερη από τις δύο ομάδες, επειδή προετοιμάστηκε άρτια, επειδή είχε στην καρδιά του άσβεστη φλόγα και επειδή συσπειρώθηκε για να κρύψει τα προβλήματά του.

Η πάντοτε νερόβραστη Χίμκι δεν είχε στη φαρέτρα της κανένα από τα παραπάνω προτερήματα. Η αλήθεια του γηπέδου έδειξε πράσινο. Η μοναδική κίτρινη ομάδα που χθες το βράδυ τίμησε τα χρώματά της ήταν η …ΑΕΚ.

Με απορρόφησε τόσο πολύ η χθεσινοβραδυνή προσπάθεια του «τριφυλλιού», που κόντεψα να χάσω το τζάμπολ της ραδιοφωνικής μου περιγραφής στο ΟΑΚΑ.

Ακόμα και όταν ξεκίνησε εκεί το ματς, έκανα απανωτά σαρδάμ και μιλούσα κατά λάθος για Παναθηναϊκό. Ίσως επειδή πολλαπλασίαζαν τη σύγχυση οι Λάνγκφορντ, Ράις, Λοτζέσκι, Ματσιούλις, Γιάνκοβιτς!

Μπορεί η «Ένωση» να πετούσε πάνω στο γνώριμο παρκέ, αλλά ο ομόσταυλός της έδινε διαφορετικού τύπου ρεσιτάλ στην οθόνη του λάπτοπ. Τελικά το κοντέρ έγραψε, κάπως απροσδόκητα, δύο στα δύο. Κρίμα που ο Ολυμπιακός χάλασε την άπταιστη διαδρομή.

Για κάποιον λόγο που δυσκολεύομαι να αναλύσω, η εμφάνιση του Παναθηναϊκού στο Χίμκι μου θύμιζε την Εθνική του παλιού καλού καιρού.

Η ομοιότητα κρύβεται μάλλον κάπου ανάμεσα στη στοχοπροσήλωση των παικτών του, στην καλή χημεία που αίφνης παρουσιάστηκε και στο άψογο προπονητικό πλάνο που εφαρμόστηκε στο παρκέ.

Εάν υπήρχε εβδομαδιαίο βραβείο για τον καλύτερο προπονητή, μάλλον θα το κέρδιζε στην πρεμιέρα ο Γιώργος Βόβορας. Και αυτό κάπου το ξεφούρνισα, στη μπασκετοκουβέντα...

Στο ξεκίνημα του live σχολιασμού και μετά την πρώτη ιχνηλάτηση του τοπίου, έγραφα χθες ότι ο Παναθηναϊκός είχε -απρόσμενα- στα χέρια του μία μεγάλη ευκαιρία νίκης.

Δεν φανταζόμουν όμως ότι θα μπορούσε να κερδίσει χωρίς όργια από τον Νέντοβιτς, με άστοχο τον Φόστερ και με σποραδική μόνο ρέντα από τα 6μ75.

Και όμως, ο Σέρβος τελείωσε το ματς με μονοψήφιο νούμερο και 3/10 σουτ, ενώ οι «πράσινοι» είχαν 1/12 τρίποντα στο α’ ημίχρονο και 5/23 συνολικά (όσα και η Χίμκι).

Επίσης μοίρασαν λιγότερες ασίστ, υπέπεσαν σε περισσότερα λάθη και υστέρησαν των Ρώσων σε ποσοστό εντός παιδιάς.

Στην πραγματικότητα, μόνο ένας τομέας της στατιστικής έβγαλε νικητή τον πρωταθλητή Ελλάδας: τα ριμπάουντ. Αλλά αυτός ήταν και ο πιο σημαντικός, ιδίως τα επιθετικά.

Ομάδα που ανανεώνει 19 κατοχές σε παιχνίδι των 80 πόντων δεν είναι εύκολο να πέσει στο καναβάτσο. Μόλις 24 ώρες νωρίτερα, ένα χαμένο αμυντικό ριμπάουντ χρέωσε στον Ολυμπιακό την πρώτη -κακή- ήττα της σεζόν.

Μάλιστα ο Παναθηναϊκός ξεκίνησε με το αριστερό τη μάχη των αιθέρων στη Ρωσία, αφού στο πεντάλεπτο ο Μπούκερ μετρούσε ήδη 7 πόντους και 3 επιθετικά ριμπάουντ στο απέναντι στον Όγκαστ.

Αλλά τα μπλοκ-άουτ βελτιώθηκαν, οι παίκτες της περιφερειακής γραμμής έσπευσαν να προσφέρουν χείρα βοηθείας (όπως φαίνεται από τις 5 επιθέσεις που ανανέωσε ο Κασελάκης) και οι ψηλοί του Γιώργου Βόβορα κυριάρχησαν, σε μία μάχη που ξεκίνησε δίχως πολλές ελπίδες.

Απέναντι στο δυναμικό τρίο των Μπούκερ, Μίκι, Γερέμπκο ο υποτίθεται προβληματικός στις ρακέτες Παναθηναϊκός κέρδισε τα ριμπάουντ με 42-35 και παράλληλα φόρτωσε ανελέητα το ζωγραφιστό, με μεθοδικότητα σκακιστή.

Με εξαίρεση ένα τρίποντο του Ντίνου Μήτογλου, όλοι οι πόντοι των «πρασίνων» στο πρώτο 20λεπτο σημειώθηκαν από το βαμμένο. Η δουλειά του Παπαπέτρου σε αυτόν τον τομέα (και σε όλους τους άλλους με εξαίρεση το μακρινό σουτ) ήταν υποδειγματική.

Ο Μποχωρίδης των 32 λεπτών ήταν κατά τη γνώμη μου ο πολυτιμότερος παίκτης του Παναθηναϊκού, σε ένα παιχνίδι όπου δεν υπήρχε η πολυτέλεια να υστερήσει ο πλέι-μέικερ.

Λίγο έλειψε μάλιστα να πετύχει και το νικητήριο καλάθι στα 7 δευτερόλεπτα, με ανάποδο λέι-απ ανάμεσα στα δέντρα. Ήταν όμως ταιριαστό στην εικόνα του αγώνα, να σφραγιστεί το διπλό με μία άμυνα (του Παπαπέτρου στον Μπέρτανς).

Aκόμα και αν αυτή η νίκη του Παναθηναϊκού αποδειχθεί πυροτέχνημα, που δεν αποκλείεται, προσφέρει στην ομάδα την πυξίδα για τη συνέχεια.

Η όποια επιτυχία θα έρθει -αν έρθει- με ομαδική προσπάθεια, αυταπάρνηση, πάθος, ιδρώτα και αυτοσυγκέντρωση.

Στη απρόβλεπτη Euroleague της πανδημίας που ξεκίνησε με ανάποδα αποτελέσματα, χαμηλά σκορ και ηχηρές εκπλήξεις, κανένα κενό δεν είναι τόσο μεγάλο ώστε να θεωρείται αδύνατο το καμουφλάρισμα.

Και κανένα παιχνίδι δεν είναι κερδισμένο ή χαμένο από τα αποδυτήρια.