Ποιος θυμάται τον Γκάλη του... ΠΑΟΚ;

Τον Γκάλη του Άρη τον ξέρετε δα, χορεύατε μαζί του μπόσα νόβα κάθε βράδυ Πέμπτης χρόνια και χρόνια. Τον Γκάλη του Παναθηναϊκού θα τον θυμάστε να μεσουρανεί, αν και ήταν ταινία μικρού μήκους. Τον Γκάλη της Εθνικής ομάδας, αλίμονο, τον ζήσατε στο πετσί σας, εσείς, οι πατεράδες και οι γιαγιάδες σας, προτού ακόμη μάθετε τι σημαίνει μπάσκετ.

Τον Γκάλη του ΠΑΟΚ τον έχετε ακουστά; Όχι, δεν είναι αποκύημα επιστημονικής φαντασίας, αλλά πραγματικότητα. Παρ’ ολίγον πραγματικότητα.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Σήμερα, 18 Οκτωβρίου του σωτηρίου έτους 2026, συμπληρώνονται 32 χρόνια από τη μέρα που έκοψαν το μπάσκετ στον Γκάλη. Ποιοι; Ο Κώστας Πολίτης, πιστεύει ο ίδιος. Και ο Παύλος Γιαννακόπουλος και ο Ευθύμης Κιουμουρτζόγλου, προσθέτει μία φωνούλα από τα βάθη της βιβλιοθήκης μου. Και βέβαια ο ίδιος ο Γκάλης, που δεν ανέχεται στη ζωή του ραγισμένο γυαλί.

Τα γεγονότα εκείνης της βροχερής βραδιάς στο Μετς, όπου είχα την «τύχη» να υπηρετώ το τότε Μέγκα ως ρεπόρτερ αγωνιστικού χώρου (τα πώς και τα γιατί θα τα διαβάσετε στα βιβλία μου), οπότε τα έζησα από απόσταση δέκα μέτρων, είναι πια γνωστά και χιλιοειπωμένα.

Ο Πολίτης θέλησε να παίξει ένα αλλόκοτο παιχνιδάκι εξουσίας και εγωισμών, οπότε εξοστράκισε τους Γκάλη, Γιαννάκη από την αρχική πεντάδα κάποιου αγώνα Αμπελοκήπων-Παναθηναϊκού, κίνηση αδιανόητη για την εποχή και για τα «εγώ» των υπέρλαμπρων αστέρων.

Ο Γιαννάκης, ίσως επειδή γεννήθηκε στρατιώτης και όχι αρχιστράτηγος, το κατάπιε και μπήκε κανονικά στο παιχνίδι όταν κλήθηκε. Ο Γκάλης όμως αρνήθηκε.

«Η διαφορά ήταν στους 24 πόντους και ο Πολίτης θέλησε να βάλει το Νικ μαζί με τους πιτσιρικάδες», γράφει από μνήμης στο βιβλίο του ο γυμναστής του Παναθηναϊκού και επί σειρά ετών ιπποκόμος του Γκάλη, Γιώργος Ραμπότας. Αυτό δεν ισχύει σε καμία περίπτωση και άλλωστε το ματς κρίθηκε στα τελευταία λεπτά.

Όταν οι υπόλοιποι «πράσινοι» βγήκαν στον αγωνιστικό χώρο, ο Γκάλης έλαμπε διά της απουσίας του. Εάν εντοπίσετε το βίντεο του αγώνα στο YouTube, δεν είναι δα δύσκολο, θα με ακούσετε να λέω ότι επισήμως ο παίκτης υπέφερε από «στομαχικές διαταραχές».

Παραμύθι της Χαλιμάς. Διπλωματική ασθένεια, που λένε και οι γραμματιζούμενοι. Τα λόγια του ρεπόρτερ -εμού του ιδίου- λίγα λεπτά νωρίτερα, στο 27o λεπτό και με το σκορ στο 42-49, ήταν τα εξής:

«Το μυστήριο Γκάλη συνεχίζει να εντείνεται. Δεν υπάρχει απάντηση στο τι ακριβώς συμβαίνει. Τώρα να υποθέσουμε ότι χολώθηκε επειδή δεν έπαιξε στο α’ ημίχρονο; Ίσως να είναι έτσι. Πάντως, ο Νίκος Γκάλης είναι στα αποδυτήρια μαζί με τον έφορο της ομάδας, τον Μάνο Παπαδόπουλο. Μέχρι πριν από μερικά δευτερόλεπτα ήταν κι ο πρόεδρος του Παναθηναϊκού, ο Παύλος Γιαννακόπουλος, ο οποίος κατά τη διάρκεια της ανάπαυλας μπήκε στ’ αποδυτήρια. Βγήκε μάλλον ήσυχος – τουλάχιστον έτσι φαινόταν όταν του μιλήσαμε κάποια στιγμή, αλλά αμέσως μετά προφανώς πληροφορήθηκε τι συμβαίνει και ξαναμπήκε. Ξαναβγήκε πριν από μερικά δευτερόλεπτα».

Προσπάθησα να πλησιάσω τον Παύλο στην κερκίδα, αλλά βρέθηκα αντιμέτωπος με τους φανατικούς και αναγκάστηκα να οπισθοχωρήσω. Λίγα λεπτά αργότερα, εγκατέλειψα τον αγώνα και έστησα καραούλι στην έξοδο του γηπέδου, όπου ο Γκάλης εμφανίστηκε μαζί με τον Ραμπότα, ντυμένος με φόρμα και με τα μπαγκάζια του στο χέρι. Είπαν μισή «καλησπέρα», ανέβηκαν τα σκαλοπάτια και βγήκαν με βιαστικό βήμα στον δρόμο.

Ο Γκάλης, που η αλήθεια είναι ότι δεν πολυσυνηθίζει να θυμάται λεπτομέρειες, λέει ότι έφυγαν από το γήπεδο με ταξί. Ο Μάνος Παπαδόπουλος ισχυρίζεται ότι τους μετέφερε στο σπίτι του Νικ ο ίδιος. Ο Ραμπότας γράφει στο (εξαφανισμένο πλέον) βιβλίο του ότι πήγαν στη Γλυφάδα με το αυτοκίνητο του Παύλου Γιαννακόπουλου, ο οποίος έμεινε εκεί αρκετή ώρα προσπαθώντας να κατευνάσει τον οργισμένο αθλητή.

Σύμφωνα με την ίδια αφήγηση, ο 37χρονος Γκάλης πετάχτηκε από τον καναπέ αμέσως μόλις ο Παύλος αποχώρησε. «Μάζεψέ τα, Γιώργο, φεύγουμε αμέσως για Θεσσαλονίκη». Η σημειολογία δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. Σημασία έχει ότι ο Νίκος Γκάλης δεν ξανάπαιξε μπάσκετ μετά από εκείνη την αποφράδα μέρα.

Το επίσημο «αντίο» το είπε σχεδόν ένα χρόνο αργότερα, στις 29 Σεπτεμβρίου 1995, με μία πικρή αλλά υπερήφανη ανοιχτή επιστολή 184 λέξεων και με το δελτίο του να κρέμεται από το ταβάνι του κλειστού της Γλυφάδας.

«Ήθελα να σταματήσω μέσα στο γήπεδο αυτό που τόσο αγάπησα και αγαπώ, γιατί πιστεύω ότι ξέρω να παίρνω τις αποφάσεις μου όταν πρέπει», έγραψε μεταξύ άλλων. «Αυτή η επιθυμία θεωρήθηκε από πολλούς αδυναμία. Ποτέ δεν έχω παρακαλέσει άνθρωπο και ποτέ δεν ζήτησα χάρη από κανέναν (…). Έχω λόγο και τιμή. Φεύγω από το άθλημα που αγάπησα, πικραμένος. (…) Ζητώ συγγνώμη αν κάποιους πίκρανα (…) Είμαι ελεύθερος και δεν ανήκω σε κανέναν».

Δεν είναι λίγα ούτε ασήμαντα όσα συνέβησαν σε αυτούς τους 11,5 μήνες που μεσολάβησαν. Πέρα από αυτά που θυμάται η γέρικη μνήμη μου, αποδελτιώνω τις πληροφορίες που παραδίδει στο βιβλίο του ο Ραμπότας, «σκοτωμένος» εδώ και χρόνια σημειωτέον με τον Γκάλη:

• Ο Κιουμουρτζόγλου ζήτησε την ευλογία του Γκάλη προτού διαδεχθεί τον Πολίτη στον Παναθηναϊκό, αλλά για αδιευκρίνιστους λόγους δεν τήρησε την υπόσχεσή του να επανεντάξει του τον Γκάλη, παρ’ ότι ο τελευταίος φέρεται να μεσολάβησε προς τον Γιαννακόπουλο για την πρόσληψη του προπονητή.

• Η ΑΕΚ των Φιλίππου, Γρανίτσα κατέθεσε πρόταση 150 εκατομμυρίων δραχμών στον Γκάλη αλλά εκείνος αρνήθηκε. Ο Ραμπότας γράφει ότι η κρούση ήταν πρωτοβουλία του Γιάννη Ιωαννίδη, αλλά ούτε αυτό μπορεί να είναι σωστό, καθώς ο «ξανθός» πήγε στην ΑΕΚ πολύ αργότερα.

• Ο ΠΑΟΚ του Αλεξόπουλου πλησίασε με τη σειρά του τον Γκάλη μέσω Ραμπότα, «φέρθηκε σαν πραγματικός κύριος» και, σύμφωνα με τον Ραμπότα, απέσπασε θετική απάντηση. Μάλιστα ο ΠΑΟΚ είχε «σχεδόν συμφωνήσει» με τον Γκάλη και παλαιότερα, την εποχή της ρήξης του Γκάλη με τον Άρη (1992). Η μεταγραφή του αιώνα εγκρίθηκε και χρηματοδοτήθηκε από το Νίκο Βεζυρτζή αλλά κόλλησε στον ξεροκέφαλο Ίβκοβιτς.

• Τη θρυλούμενη μεταπήδηση του Γκάλη στον ΠΑΟΚ το καλοκαίρι του 1995 την εμπόδισε ο Παύλος Γιαννακόπουλος, ο οποίος ήταν πρόθυμος να αποδεσμεύσει τον Γκάλη, «αλλά μόνο για το χατίρι του Άρη», ο οποίος στο μεταξύ είχε πάρει την κάτω βόλτα. Προπονητής του Παναθηναϊκού ήταν πλέον ο Μάλκοβιτς.

Ο Γκάλης σταμάτησε να προπονείται και το πήρε απόφαση, ότι η καριέρα του είχε ολοκληρωθεί. Ο Γιάννης Ιωαννίδης πλησίασε τον απόμαχο Νικ όταν ανέλαβε την ΑΕΚ (1996 ή 1997), αλλά η συνεργασία δεν προχώρησε, ίσως επειδή ο «ξανθός» ήθελε να κάνει τον 40άρη σούπερ σταρ ακραιφνή πλέι-μέικερ της ομάδας. «Δέκα ασίστ μέσο όρο θα έχει» , θυμάμαι να μου λέει. Χωρίς Γκάλη, η «Ένωση» έφτασε στον τελικό του φάιναλ φορ του 1998.

Στον ΠΑΟΚ, βέβαια, ο «γκάνγκστερ» δεν αγωνίστηκε ποτέ. Είναι δύσκολο να χωρέσει το μυαλό με ποια χρώματα θα είχε γραφτεί η ύστερη προσωπική ιστορία του και πώς θα αντιμετωπιζόταν σήμερα ο Γκάλης στη Θεσσαλονίκη, εάν είχε προχωρήσει το φλερτ του 1995, πόσο μάλλον του 1992.

Αυτό φυσικά προϋποθέτει ότι γράφει την αλήθεια ο πολύς Ραμπότας, με τον οποίο ο Νικ τα έχει σπάσει ανεπανόρθωτα εδώ και δεκαετίες. Και δεν νομίζω να είναι τυχαίο, ότι το βιβλίο του έχει εξαφανιστεί από την κυκλοφορία...